“ระเบียงและห้องมีกล้องวงจรปิดไหม? แล้วนาย...”
เสิ่นจืออินชี้ไปที่แม่บ้านคนหนึ่ง
“ฉันจำได้ว่าตอนอยู่ที่ระเบียงนายชนฉัน”
แม่บ้านคนนั้นรีบพูดว่า “ไม่ใช่ฉันนะ”
เสิ่นจืออิน “ฉันไม่สนอยู่แล้ว ยังไงพวกนายใส่ร้ายฉัน ต้องให้คำอธิบายฉัน”
“นายน่ะ มานี่”
เธอชี้ไปที่คุณพ่อเสิ่น
คุณพ่อเสิ่นหน้าดำคิ้วขมวด อยากจะใช้อำนาจหัวหน้าครอบครัวข่มเสิ่นจืออิน แต่พอมองลูกชายตัวเองนอนอยู่บนพื้น
ก็จำใจเดินไปอย่างขัดใจ
โดนซะขนาดนั้นแล้วเขายิ่งไร้อำนาจเข้าไปใหญ่
“ตั้งแต่เกิดจนถึงตอนนี้ พวกนายเลี้ยงเสิ่นชิงไปทั้งหมดเท่าไหร่ คำนวณให้ฉันเดี๋ยวนี้ รวมของขวัญที่ให้ทุกปีด้วย ของทุกอย่างที่เธอมีพวกนายต้องตีเป็นเงินให้ฉันชัดๆ แล้วโอนมาให้!”
พูดจบ ครอบครัวก็มองเธออย่างไม่อยากเชื่อ
เสิ่นชิงเกือบเก็บสีหน้าไม่อยู่
“พี่ พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง พ่อแม่ก็ไม่ได้ตั้งใจไม่ตามหาพี่นะ พวกท่านไม่รู้มาก่อน”
“พวกท่านไม่รู้ แต่แม่ที่เลี้ยงแกมาเป็นแม่บ้านน่ะ ต้องรู้สิ หรือว่าแกเสียดายเงิน”
“เปล่านะ ฉันเปล่า พี่ทำแบบนี้ทำร้ายจิตใจทุกคนมากเลย”
เสิ่นจืออินตอบอย่างไม่ยินดียินร้ายว่า “พวกเขาเสียใจเรื่องของตัวเอง ฉันแค่มีความสุขก็พอ”
“คำนวณเร็วเข้า ฉันไม่เอาเครื่องประดับหินงอกหินย้อยพวกนั้นหรอก ตีเป็นเงินให้ฉัน หรือทองก็ได้”
น่าขำนัก กว่าจะหลุดพ้นความจนมาได้ ดันกลายเป็นลูกสาวเศรษฐี แต่ตัวปลอมนั่นใช้ชีวิตและเงินของฉันสุขสบายมาหลายปี เพิ่งกลับมาก็ร้อนรนใส่ร้ายฉันว่าขโมยของ แล้วจะให้ฉันคุณหนูตัวจริงไปหาเงินเองหรือไง
ในเมื่อพวกนายไม่มีความเมตตา ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!
“คำนวณเร็วเข้า อย่าคิดเล่นกล ไม่งั้นฉันจะเข้าไปในห้องเสิ่นชิง แล้วเอาพวกรองเท้าแบรนด์เนม เครื่องประดับ แล้วก็เสื้อผ้ามาขายออนไลน์ให้หมด”
“กล้าดียังไง!”
พวกพี่ชายจ้องมองเธอด้วยความโกรธเกรี้ยว
เสิ่นจืออินเลิกคิ้ว ยิ้มเยาะ “งั้นก็รอดูสิว่าฉันกล้าไหม”
“พี่ใหญ่ก็มารวมกันคำนวณด้วย”
“พวกนายที่เหลือก็ไปสืบให้ชัด ว่าไอ้นั่นใครเป็นคนใส่ร้ายฉัน”
“ขยับๆ หน่อยสิ ยืนนิ่งทำไม!”
เธอแผดเสียง กระโจนไปข้างพี่ชายใหญ่ คว้าปกเสื้อเขาลากพรวดมา “คำนวณ!”
ขาเก้าอี้ในมือฟาดลงบนโต๊ะ โต๊ะแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ