Ħ“อยากลงไปโลกมนุษย์? เต๋าสวรรค์ไม่ยอม”
โดนหลายคนตามเร่งให้ลงไปโลกมนุษย์ เง็กเซียนฮ่องเต้ก็รำคาญจะตาย
“เร่ง เร่ง เร่ง พวกเจ้าก็รู้แต่จะเร่ง ข้าอยากลงไปนะแต่พวกเจ้าคิดว่าข้าจะไปได้เหรอ?”
“เต๋าสวรรค์ก็แค่กลัวเพราะก่อนหน้านี้พวกเจ้าแต่ละคนสร้างเรื่องวุ่นวายสารพัด ไม่ใช่แค่ท่าน ข้าก็รำคาญจะตาย แต่ละคนก็อายุเป็นร้อยเป็นพันเป็นหมื่นปี พวกตาแก่ยายแก่
ลงไปโลกมนุษย์ยังคิดว่าตัวเองเป็นสาวแรกรุ่นหนุ่มแน่น ทั้งที่อายุมากพอจะเป็นบรรพบุรุษของบรรพบุรุษมนุษย์พวกนั้นได้ พวกเจ้าคิดอะไรกันอยู่ถึงจะไปมีความรัก พวกไม่อาย!
รักก็ช่างเถอะ ยังทำให้โครมครามสะเทือนฟ้าดินกลัวใครไม่รู้ ทิ้งปัญหายุ่งยากไว้เป็นกอง อย่าว่าแต่วิถีสวรรค์เลย ข้าเองก็อยากจะฆ่าพวกนั้นทิ้ง!”
เง็กเซียนฮ่องเต้โกรธจนทุบโต๊ะและพูดกับจวินหยวน
“บอกมาสิ พวกนั้นคิดว่าตัวเองอยู่ได้นานแค่ไหนไม่รู้จักคำนวณเลย? ลงโลกมนุษย์ไปรักกัน แล้วมนุษย์พวกนั้นอยู่ได้แค่ไหนพวกเขาไม่รู้หรือไง?! เอาล่ะ พอรัก พอถึงเวลาแฟนตายก็เริ่มก่อเรื่องก่อราวไปทั่วสารทิศเพื่อจะชุบชีวิตคนตาย สุดท้ายข้าก็ต้องส่งทหารไปจับตัวและเก็บกวาดปัญหาจนได้!”
เสิ่นจืออินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าเห็นด้วย: “พวกท่านเป็นเซียนแท้ ๆ ทำไมพอล่องไปโลกมนุษย์ถึงได้สมองบอกรักกันนักนะ?”
เง็กเซียนฮ่องเต้เห็นมีคนเห็นด้วย ก็ไม่สนใจภาพลักษณ์อีกต่อไป นั่งลงข้าง ๆ เสิ่นจืออินพลางระบายความในใจอย่างเผ็ดร้อน
เขาน่ะ เป็นเง็กเซียนฮ่องเต้ ต้องจัดการโลกตั้งหลายใบหลายเรื่อง จะง่ายเรอะ? ยังมีพวกคนที่จงใจมาหาเรื่องใส่ตัวเพิ่มอีก