"หลานเขยพวกฉันส่งของขวัญมาให้แล้ว นายล่ะมีอะไรให้ฉัน"
เสิ่นจืออินหันไปทางจวินหยวนอีกครั้ง
"ไม่มี"
"ฉันไม่เชื่อ ต้องมีสิ ดูความสัมพันธ์เราสิ นายต้องเตรียมของขวัญวันเกิดให้ฉันแน่ ๆ ใช่ไหม"
รบเร้าจวินหยวนเอาของขวัญอยู่นาน สุดท้ายเธอถูกเขาจับโยนเข้าไปในถ้ำแห่งหนึ่ง
"หินน้ำนมหมื่นปี ค่อย ๆ ดูดซับเอาเถอะ"
พูดจบ จวินหยวนก็จากไป
เสิ่นจืออินตะเกียกตะกายขึ้นมาจากหินน้ำนม ไม่รู้ว่าที่นี่ไม่มีสัตว์อสูรที่มีชีวิตเข้ามานานแค่ไหนแล้ว หินน้ำนมหมื่นปีทับถมกันจนกลายเป็นบ่อเล็ก ๆ พอเธอหล่นลงไป น้ำนมพวกนั้นก็แย่งกันไหลทะลักเข้าไปในร่างกายของเธอ
ไม่นานเสิ่นจืออินก็เลิกดิ้นรน นี่มันของล้ำค่าชัด ๆ
นั่งขัดสมาธิเริ่มดูดซับ
ดูดซับอยู่อย่างนั้นหนึ่งเดือน หนึ่งเดือนต่อมาเธอบินออกจากถ้ำ ร่างกายร้อนผ่าวไปทั้งตัว
พลังงานที่ดูดซับเข้ามามากเกินไปจนร่างกายรับไม่ค่อยไหว
ยกกระบี่ขึ้น เสิ่นจืออินก็วิ่งไปหาสัตว์อสูรที่มีระดับบำเพ็ญสูงกว่าตนเพื่อต่อสู้
คราวนี้เป็นงูยักษ์ขั้นอวตารจิตตัวหนึ่ง
หลังจากต่อสู้กับงูยักษ์อย่างยากลำบากเสร็จสิ้น เสิ่นจืออินก็กลับเข้าไปในถ้ำอีกครั้งพร้อมกับบาดแผลทั่วร่างเพื่อดูดซับหินน้ำนมหมื่นปีต่อ
วนเวียนเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ เสิ่นจืออินท้าสู้กับสัตว์อสูรที่มีระดับสูงขึ้นเรื่อย ๆ ในแดนลับ
พอนานเป็นหนึ่งปี แดนลับเปิดออก เสิ่นจืออินสัมผัสได้ก็รีบบินออกไปข้างนอกอย่างไม่อยู่สุข
เบื้องหลังเธอคือสัตว์อสูรนับไม่ถ้วนในแดนลับ สัตว์อสูรพวกนี้มารวมตัวกันโดยไม่สู้กันเอง ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากมาก แต่มันกลับจ้องมองไปทางเสิ่นจืออินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น