ไป๋จิ้งมีสีหน้าตื่นตระหนก “ท่านแม่...”
“ไม่เป็นไร หากแม่ตายไปจริง เจ้าคงกำลังเห็นวิญญาณของแม่อยู่กระมัง”
กล่าวจบ นางก็ถอนหายใจยาว
“ปีนั้น แม่ถูกหญิงชั่วผู้นั้นจับมัดในยามดึก เอาผ้าห่มคลุม แล้วโยนลงบ่อน้ำแห่งหนึ่งในสวนหลังเรือน...”
ฮูหยินไป๋หรี่ตา นึกย้อนถึงช่วงเวลาอันตรายครั้งนั้น
“นางไม่รู้ว่าพวกเราสองแม่ลูกต่างเคยฝึกวรยุทธ์ แม่ปีนออกจากบ่อมาได้อย่างทุลักทุเล ข้ามกำแพงด้านหลัง กำลังจะหนีอยู่แล้ว ทว่าก็ยังถูกพวกเขาพบเข้า”
ไป๋จิ้งตั้งใจฟังเรื่องราวของนางอย่างตื่นเต้น ราวกับอยู่ในเหตุการณ์ด้วยตนเอง
“แต่แม่ได้พบคนใจดี จึงถูกช่วยกลับไป...”
ทั้งสองต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะสบตากันแล้วยิ้มขื่น
ฮูหยินไป๋เหลือบมองป้ายหยกที่ไป๋จิ้งกำอยู่ในมือ
“ตอนออกมา แม่พกติดตัวมาเพียงป้ายนี้ คาดว่ามันคงเป็นหนามตำใจของหญิงชั่วผู้นั้นด้วย”
ไป๋จิ้งก้มมองป้ายหยกในมือ
“คนไร้ใจผู้นั้นทำเช่นไรหรือ?”
“เฮ้อ หญิงชั่วผู้นั้นช่วยเหลือเขาไว้มาก แม่จึงไม่กล้าแสดงท่าทีอย่างโจ่งแจ้ง ทำได้เพียงช่วยเหลือแม่อยู่เบื้องหลัง...”
หลังกล่าวจบ ภายในห้องก็เงียบงัน
ทั้งสองล้วนเป็นคนฉลาดยิ่ง เมื่อนึกถึงสถานการณ์ในยามนี้พร้อมกัน ต่างก็ชะงักงันจนพูดไม่ออก
ผ่านไปครู่ใหญ่
“ยามนี้เจ้าทำงานให้กองทัพเจิ้นซีหรือ?”
ฮูหยินไป๋ถามอย่างลังเล
ไป๋จิ้งพยักหน้า “เป็นศัตรูตัวฉกาจของเขา”
“จิ้งเอ๋อร์ เจ้าคิดเช่นไร?”
“ปีนั้นข้าเกลียดเขายิ่งนัก ไม่เคยคิดถึงเรื่องอื่นเลย แต่ภายหลัง...จึงพบว่าตนค่อย ๆ เดินมาอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับเขา”