สีหน้าหลินเฟิงพลันเคร่งขรึมลง
“กองทัพกบฏยังมีกำลังพลอยู่ถึงหนึ่งแสนห้าหกหมื่นนาย ทั้งยังเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสถานการณ์ในยามนี้ กองทัพกบฏยึดเมืองคุน เมืองเจิ้น และเมืองหลินตูไว้ได้ อีกทั้งยังมีกองค่ายนอกเมืองหลินตู จึงก่อเป็นแนวป้องกันสี่มุม ด้วยกำลังพลของกองทัพเจิ้นซีเพียงห้าหมื่นนาย ยากจะฝ่าวงล้อมนี้ได้”
“แต่กองทัพเจิ้นซีมักสร้างเรื่องเหนือความคาดหมายอยู่เสมอ คงไม่หยุดอยู่เพียงเท่านี้กระมัง?”
“ขันทีจูก็ทราบว่ากองทัพเจิ้นซีมักทำเรื่องเหนือความคาดหมาย หากข้าพูดออกมา ก็กลายเป็นเรื่องที่คาดหมายได้เสียแล้ว”
“ฮ่า ๆ ๆ ท่านโหวกล่าวได้ถูกต้อง ช่างมีอารมณ์ขันนัก ฮ่า ๆ ๆ...”
จูฉี่เซิ่งหัวเราะกลบเกลื่อน ทว่าลอบถอนใจ อีกฝ่ายพูดเสียยืดยาว สุดท้ายกลับไม่ต่างจากไม่ได้พูดอะไรเลย
นับว่าตนถามไปเสียเปล่า
“ท่านโหว ครานี้พวกเราชนะกองทัพผ้าโพกหัวดำอย่างยิ่งใหญ่ พวกมันคงถูกตีจนหวาดกลัวแล้ว เหตุใดท่านโหวไม่ฉวยชัยไล่ตาม กำจัดกองทัพผ้าโพกหัวดำให้สิ้นซากเสียเล่า”
“กองทัพผ้าโพกหัวดำใจเด็ดเหนียวแน่น ต่อสู้พัวพันไม่เลิกรา ทำให้ข้าปวดหัวไม่น้อย แม้ดูเหมือนถอยร่น แต่ยังมีกำลังสู้ต่อ ยากจะกำจัดให้สิ้นซาก”
หลินเฟิงขมวดคิ้ว ส่ายหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ
จูฉี่เซิ่งพลันพูดไม่ออก ได้แต่นิ่งงันอยู่ตรงนั้น
ในยามนั้นเอง มีเสียงใสกังวานดังขึ้น
“ท่านโหวหลินคงมิได้กลัวกองทัพผ้าโพกหัวดำกระมัง?”
สิ้นเสียง จ้าวเทียนอวี๋ในชุดแพรปัก งอบผ้าและพัดขนนก ก็ก้าวเข้ามาในห้องรับรองอย่างเชื่องช้า
ทุกคนในห้องถูกเสียงของนางดึงดูดสายตาไป
ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างตะลึงในรัศมีสง่างามของนาง
แม้แต่หลินเฟิงยังไม่อาจละสายตาได้ในชั่วพริบตา ลอบชื่นชมในใจ