ดาวตกมุเน็นริวถูกเสี่ยวไป๋โจมตีอีกครั้ง จึงหดกลับเข้าไปในกระบี่หัก ไม่โผล่ออกมาอีก
กระดองเต่าก็ถูกเสี่ยวไป๋ทุบจนแตกร้าว แทบใช้การไม่ได้
หลินเฟิงได้แต่มองอย่างร้อนใจ
ความพ่ายแพ้อาจมาเยือนในชั่วพริบตา
เขาแสดงเจตจำนงอันแรงกล้า ชิงอำนาจควบคุมร่างกายกลับคืนมาได้ในชั่วพริบตา แม้กระบี่หักจะยังไม่ผ่อนปรนอนุญาต
ทันทีที่ญาณกลับคืนมา ความเจ็บปวดทั้งมวลก็โถมเข้าใส่ทั่วร่างดุจคลื่นทะเล
ไม่รู้ว่ากระดูกหักไปกี่ท่อน อวัยวะภายในฉีกขาด เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด สภาพน่าเวทนายิ่ง
เสี่ยวไป๋ยังคงสีหน้าเย็นชา ลงมือโหดเหี้ยม อารมณ์ไม่แปรเปลี่ยนแม้แต่น้อย มีใจเพียงต้องการปลิดชีวิตหลินเฟิง
ในที่สุด หลินเฟิงก็พลาดท่าถูกเสี่ยวไป๋โจมตีเข้าที่อก ร่างลอยละลิ่วออกไปประหนึ่งเศษผ้าขาด
ยังไม่ทันที่ร่างจะตกถึงพื้น เสี่ยวไป๋ก็ไล่ตามมาทัน เตะออกไปอีกครั้ง
เจตจำนงของกระบี่หักส่งเสียงขึ้นพร้อมกันว่า “กอดขานางไว้ให้แน่น สู้จนตัวตาย!”
สติของหลินเฟิงเริ่มพร่าเลือน เขากัดฟันโดยไม่รู้ตัว พลิกตัวพุ่งไปข้างหน้า ใช้แขนทั้งสองข้างกอดน่องของเสี่ยวไป๋ไว้แน่น
กระบี่หักหลุดจากมือหลินเฟิง ลอยหมุนกลางอากาศ ฟันใส่ลำคอเสี่ยวไป๋อย่างรุนแรง
หลินเฟิงถ่วงเวลาที่เสี่ยวไป๋จะหลุดพ้นไว้ได้ นางจึงดิ้นให้ขาหลุดพลางยกมือขึ้น คว้ากระบี่หักเอาไว้
มือที่นางจับนั้นคือคมของกระบี่หัก แม้คมกระบี่จะแหลมคมถึงเพียงนี้ กลับทำอันตรายมือเสี่ยวไป๋ไม่ได้
กระบี่หักสั่นไหวอยู่ในมือเสี่ยวไป๋ ทั้งกระบี่หักและหลินเฟิงต่างออกแรงพร้อมกัน สามฝ่ายฉุดรั้งนางไว้ได้ชั่วขณะ
วินาทีถัดมา กระบี่หักพลันพุ่งออกจากฝัก พลิกคมแทงใส่อกเสี่ยวไป๋
เสี่ยวไป๋ตกตะลึง นางไม่คาดคิดว่าภายในกระบี่หักที่ขึ้นสนิมเขรอะเล่มนี้ จะซ่อนตัวกระบี่ที่แท้จริงเอาไว้