ต้วนจิ่งชิวถลึงตามองพวกเขาอย่างเดือดดาล ก่อนหันไปมองเหล่ามือสังหารที่ยกคบเพลิง สีหน้าเรียบเฉย
“ผู้ใดเป็นหัวหน้า?”
ไม่มีใครตอบ มีเพียงเสียงคบเพลิงส่งเสียงพรึ่บพรั่บอยู่ท่ามกลางลมราตรี
ต้วนจิ่งชิวหัวเราะเย็นชา เสียงหัวเราะฟังดูเศร้าสร้อยยิ่งนัก
“อย่าคิดว่าพวกเจ้าทำภารกิจสำเร็จแล้วจะได้รับรางวัล ข้าจะบอกให้รู้ไว้ คนอย่างพวกเจ้าไม่มีใครได้กลับไปทั้งเป็น”
แม้น้ำเสียงของต้วนจิ่งชิวจะเย็นเยียบ ทั้งยังแฝงคำข่มขู่
เหล่ามือสังหารรอบด้านยังคงยืนนิ่ง ดวงตาไร้อารมณ์จับจ้องคุณหนูใหญ่ตระกูลต้วนที่ยืนอยู่บนพื้นดิน
บางทีพวกเขาอาจรู้ดีอยู่แก่ใจว่า เมื่อทำภารกิจเช่นนี้เสร็จแล้ว นายใหญ่ย่อมไม่ปล่อยให้พวกเขามีชีวิตต่อไป ทว่าครอบครัวของตนจะได้อยู่อย่างมั่งคั่ง
เห็นเหล่ามือสังหารไม่หวั่นไหว ต้วนจิ่งชิวจึงหันไปมองต้วนหลงกับต้วนหู่
“ต้วนหลง ต้วนหู่”
“ขอรับ”
“หากพวกเจ้าอยากมีชีวิตรอด ก็ต้องรักษาชีวิตข้าไว้ เรื่องนี้เข้าใจชัดเจนแล้วหรือไม่?”
ทั้งสองนิ่งเงียบ อยู่ในตระกูลต้วนมาหลายปี ย่อมรู้กฎดี เมื่อคุณหนูใหญ่ของนายถูกกำจัด พวกเขาก็ต้องถูกฆ่าปิดปากเป็นแน่
ผลลัพธ์เช่นนี้ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่ย่างออกจากประตูตระกูลต้วนแล้ว
ก่อนหน้านี้ทั้งสองเคยภาวนาไม่ให้พบคุณหนู แม้รู้เบาะแสของนาง ก็คิดจะแสร้งทำเป็นไม่รู้แล้วผ่านเรื่องนี้ไป
เพียงตามหาคุณหนูใหญ่ไม่พบ พวกเขาก็จะรักษาชีวิตไว้ได้ และเหล่ามือสังหารเหล่านี้ก็ไม่ต้องตาย
ใครจะรู้ว่าโชคชะตากลับกลั่นแกล้ง เชลยที่จับกลับมาโดยบังเอิญสองคน กลับเป็นคุณหนูของตนเสียได้ จะทำอันใดได้อีก?