เขาเป็นแม่ทัพที่เติบโตมาจากกองทัพอย่างแท้จริง ชั่วชีวิตกว่าครึ่งคลุกคลีอยู่ในสนามรบ เรื่องวุ่นวายเหล่านี้จึงเกินกว่าจะทำความเข้าใจได้จริง ๆ
อิโต นากายะพลันตาเป็นประกาย
“ท่านแม่ทัพใหญ่ มิสู้ให้ข้าน้อยนำคนไปจู่โจมเมืองหย่งหนิง รับรองว่าจะนำศีรษะของหลินเฟิงกลับมาได้ เพื่อปลอบประโลมวิญญาณใต้เท้าโทโยโทมิ เท็งโค”
โฮโจ โนบุนาริ เหลือบมองเขาอย่างดูแคลน
“ยังไม่ต้องพูดถึงว่าจะทำสำเร็จหรือไม่ แค่ความคิดของเจ้านี่ก็แทบจะวางไว้บนโต๊ะให้เห็นกันอยู่แล้ว”
โอตานิ โยชิไม่เข้าใจความนัย “ท่านแม่ทัพใหญ่ ข้าน้อยก็เห็นว่าวิธีนี้ไม่เลว”
โฮโจ โนบุนาริ โบกมือ “เจ้าอย่าถูกเขาหลอก อิโต นากายะอยากใช้โอกาสนี้ตายในสนามรบ เช่นนั้นความผิดทั้งหมดก็จะตกอยู่กับเราสองคน”
โอตานิ โยชิจ้องอิโต นากายะอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะเงียบเสียงลง
เขาพลันเข้าใจว่าแม่ทัพใหญ่โฮโจพูดความจริง
ศีรษะของหลินเฟิงจะเอามาได้ง่ายดายเพียงนั้นหรือ?
ดูสิว่าเขาปั่นหัวกองทัพต้าเหอของพวกตนได้ราวกับเล่นอยู่บนฝ่ามือ ย่อมไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่ายแน่
เมื่อเห็นว่าแผนของตนถูกอีกฝ่ายมองออก อิโต นากายะก็ไม่ขุ่นเคือง เพียงเชิดคอถาม
“ท่านแม่ทัพใหญ่ ท่านว่ามาเถิดว่าจะทำอย่างไร อย่างไรเสียเราสองคนก็เป็นเพียงผู้รับผิดชอบรอง หากคิดแก้ปัญหายุ่งยากนี้ ก็ต้องให้ท่านเป็นผู้ตัดสินใจ”
โฮโจ โนบุนาริ ครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนเอ่ยออกมาสี่คำ
“ป้องกันฟู่อันจนตัวตาย”
ทั้งสองไม่จำเป็นต้องถามต่อ ต่างก็เข้าใจความหมาย
นั่นคือการตายในสนามรบ เพื่อให้พ้นจากความผิดในยามนี้
กองเรือของกองทัพเจิ้นซีขับไล่เรือรบของโจรสลัดทั้งหมดไปยังเส้นทางน้ำแม่น้ำหย่งติ้งแล้ว ทั้งยังตั้งฐานท่าเรือขึ้นตรงปากทางแยกซานเหอ