อิโต นากายะส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ยามนี้กองทัพเจิ้นซีกำลังได้เปรียบ การเจรจาสงบศึกกับพวกเขาย่อมยาก ข้านึกไม่ออกว่าจะหยิบยกเรื่องใดขึ้นมาเจรจา ในเมื่อเป็นแผนที่ซาโนะเสนอ ก็ควรให้ซาโนะไปเจรจา”
ซาโนะ เฮียวเอะไม่ปฏิเสธ อาศัยอำนาจของตระกูลจนเพิ่งได้ขึ้นสู่ตำแหน่ง บัดนี้จึงต้องการสร้างผลงานสักอย่าง เพื่อรักษาฐานะของตนให้มั่นคง
“ท่านแม่ทัพใหญ่ เมื่อครู่อิโตก็กล่าวแล้วว่ากองทัพเจิ้นซีเป็นฝ่ายได้เปรียบ หากคิดจะเจรจาเป็นพันธมิตรกับพวกเขา เราจำต้องแสดงความจริงใจ อีกฝ่ายจึงจะยอมพบข้า”
“เจ้าคิดจะแสดงความจริงใจอย่างไร?”
โฮโจ โนบุนาริถามเสียงเรียบ
แม้จะเป็นแนวคิดริเริ่ม แต่เขาก็มิใช่คนโง่ ย่อมรู้ว่าหลินเฟิงแห่งกองทัพเจิ้นซีฉลาดยิ่งกว่า จึงมิได้คาดหวังกับเรื่องนี้มากนัก
ซาโนะ เฮียวเอะยิ้ม “นับแต่กองทัพต้าเหอของเราเข้าสู่เขตแดนต้าเจิ้ง ก็ปล้นเมืองประจำแคว้นไปแล้วหกแห่ง ทั้งทองเงินทรัพย์สินและของล้ำค่าต่าง ๆ ปล้นมาไม่รู้ตั้งเท่าไร ให้ทุกคนรวบรวมกันสักหน่อย รับรองว่าหลินเฟิงจะตาลายทีเดียว”
อิโต นากายะหัวเราะเยาะ “อย่าได้ดูแคลนหลินเฟิงผู้นี้เชียว เขาสามารถกวาดล้างหกเมืองทางใต้ของต้าจงได้ ย่อมมีความสามารถเหนือผู้อื่นเป็นแน่”
โอตานิ โยชิไม่ค่อยชอบพูด ทว่าเป็นแม่ทัพที่ลงมือทำงานได้จริง
“หกเมืองทางใต้ของต้าจงมีกำลังหลักเป็นโจรสลัดตามชายฝั่ง หาใช่คู่เทียบกองทัพประจำการของต้าเหอเราไม่ ความพ่ายแพ้ครั้งนี้ย่อมมีเหตุผลของมัน”
ซาโนะ เฮียวเอะตบมือ “แม่ทัพโอตานิกล่าวได้ถูกต้อง ต่างก็รับเบี้ยหวัดเป็นทหารเหมือนกัน ใครจะเก่งกาจกว่าใครจนเกินไปได้เล่า?”