ผู้ที่โชคดีหลบหนีไปได้มีจำนวนเล็กน้อยจนแทบไม่นับ
เพราะมีน้อยเกินไป
บนเกาะชินมง เหล่าแม่ทัพจากหลายตระกูลร้อนใจจนแทบกระทืบเท้า
กองกำลังสองหมื่นนายที่ถูกส่งกลับไปเสริมกำลังบนเกาะจวี้ปาน ส่วนใหญ่เป็นทหารชั้นยอดของตระกูลพวกเขา
ครานี้พวกเขารับราชโองการจากจักรพรรดิ ให้เคลื่อนย้ายกองกำลังมายังเขตปกครองของตระกูลโทโยโทมิ เพื่อป้องกันเกาะชินมง พวกเขาก็ไม่เต็มใจมาอยู่แล้ว
ใครจะรู้ว่าคราวนี้โทโยโทมิ คาซูโอะจะส่งพวกเขากลับไปช่วยเกาะจวี้ปานอีก
ทหารหลายหมื่นนายถูกโยกย้ายไปมา ต่างทุกข์ใจยิ่งนัก ทว่าก็จำต้องเชื่อฟังคำสั่ง
แต่ครานี้ทหารชั้นยอดสองหมื่นนายกลับเสียชีวิตทั้งหมด ทำให้เหล่าแม่ทัพจากแต่ละตระกูลอัดอั้น หงุดหงิด และเดือดดาลขึ้นมา
พวกเขาไม่กล้าไปเอาเรื่องโทโยโทมิ คาซูโอะ ประการแรกเพราะตำแหน่งขุนนางของเขาสูงส่ง ประการที่สองเพราะทหารชั้นยอดหนึ่งหมื่นห้าพันนายของตระกูลโทโยโทมิยังประจำอยู่บนเกาะชินมง
เดิมมีกองทหารชั้นยอดห้าหมื่นนาย ถูกกองทัพเจิ้นซีสังหารไปสองหมื่น เหลือสามหมื่นนาย มากกว่าครึ่งเป็นทหารของตระกูลโทโยโทมิ พวกเขารวบรวมกำลังได้หนึ่งหมื่นห้าพันนาย จะมีใครกล้าก่อเรื่องได้อย่างไร?
เหล่าแม่ทัพอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา ทำได้เพียงเขียนรายงานศึกส่งข่าวกลับไปยังตระกูลของตน เปิดโปงการกระทำอันไร้ยางอายของโทโยโทมิ คาซูโอะอย่างบ้าคลั่ง
เหล่าแม่ทัพจากแต่ละตระกูล ประการหนึ่งโศกเศร้า อีกประการหนึ่งก็ต้องหาทางปัดความรับผิดชอบที่ไม่มีผู้ใดแบกรับไหวนี้ออกไปให้ได้
ศึกครั้งนี้สูญเสียทหารชั้นยอดไปสองหมื่นนาย สุดท้ายแล้วผู้ใดจะเป็นผู้รับผิดชอบความสูญเสียนี้?
ไม่ว่าพวกเขาจะคิดเช่นไร เรื่องนี้ก็กลายเป็นความจริงไปแล้ว เหลือเพียงดูว่าผู้อาวุโสของแต่ละตระกูลจะชี้แจงต่อจักรพรรดิอย่างไร