หลินเฟิงครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนกล่าวว่า “จดไว้ก่อน แล้วคอยดูผลภายหลังเถิด ต้องดูว่าเจ้าหมอนี่จะรู้สึกละอายแล้วฮึดสู้ขึ้นมา จนได้สติปัญญาเพิ่มขึ้นบ้างหรือไม่”
“ท่านอ๋องใจกว้างยิ่งนัก สถิติจากการรบครั้งนี้ระบุว่ามีโจรสลัดถูกเผาตาย 3,871 คน คาดว่าคงไม่มีผู้ใดหนีรอดไปได้แล้วกระมัง?”
“บอกยาก ภูเขาหลงฝูกว้างใหญ่เกินไป อาจมีตกหล่นอยู่บ้าง ภายหลังค่อยส่งคนไปตรวจสอบอย่างละเอียด”
“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง”
ศึกภูเขาหลงฝูของหลินเฟิงสร้างความตื่นตระหนกไปทั่วต้าจง แม้แต่ราชวงศ์ต่าง ๆ รอบต้าจงก็พลอยได้รับผลกระทบไปด้วย
ไม่เคยมีศึกครั้งใดจบลงอย่างโหดร้ายเท่าครั้งนี้
ยิ่งห่างจากภูเขาหลงฝูมากเท่าใด เรื่องเล่าก็ยิ่งเกินจริงมากขึ้นเท่านั้น
ท้ายที่สุด ข่าวลือในยุทธภพกล่าวกันว่า หลินเฟิงใช้เพลิงสวรรค์เผาภูเขาหลงฝูจนวอดวาย พร้อมกองทัพโจรสลัดกว่าสิบหมื่นที่ซ่อนตัวอยู่ในนั้น
ภายในเมืองซ่างหลิน
จักรพรรดิต้าจง จ้าวฉุน เอนกายพิงพระสนมเอก เบื้องหน้ามีโต๊ะเตี้ยวางสุราและกับแกล้มอยู่หลายอย่าง
จ้าวฉุนดื่มจนใบหน้าแดงก่ำ แววตาพร่ามัว
เบื้องหน้าเขา จ้าวเทียนอวี๋กำลังจ้องเจ้าคนสิ้นสภาพผู้นี้อย่างเย็นชา
“จ้าวฉุน ท่านอาหญิงจะกล่าวอีกครั้ง หลินเฟิงยึดเมืองหลวงของตระกูลเราไปแล้ว เจ้าควรใช้ฐานะจักรพรรดิผู้สืบทอดราชบัลลังก์ต้าจงโดยชอบธรรมไปเจรจากับเขา ให้ตระกูลจ้าวของเราได้ย้ายเข้าไปอยู่ในวังหลวง”
“หึ ๆ...จักรพรรดิต้าจงหรือ?”
จ้าวฉุนหัวเราะเยาะ พลางชี้ไปรอบด้าน
“เจ้าดูให้ชัด ที่นี่เป็นสถานที่ที่จักรพรรดิต้าจงจะพำนักได้หรือ?”
“จ้าวฉุน หลินเฟิงไม่ปลดเจ้าออกจากตำแหน่ง ก็แสดงว่าเขาไม่มีใจคิดเป็นจักรพรรดิ จักรพรรดิต้าจงองค์นี้ย่อมยังให้เจ้าเป็นต่อ เจ้าไปพูดกับเขาอย่างกล้าหาญเสียสิ จะกลัวอะไรนักหนา?”