หลินเฟิงลุกขึ้นปัดฝุ่น ก่อนเดินตามเหล่าองครักษ์เข้าไปในคฤหาสน์กลางสวนสีเขียว
จากด้านนอกมีรั้วไม้สูงบดบังทัศนียภาพ ทว่าทันทีที่ก้าวเข้าไปในคฤหาสน์ ทุกคนก็ต้องตะลึงกับลานกว้างขวางเบื้องหน้า
เพียงลานด้านหน้าก็กว้างใหญ่ราวกับสนามแข่งม้า มีทั้งลำธารและภูเขาจำลองที่ก่อขึ้นจากก้อนหิน
สะพานเล็ก สายน้ำไหล บ้านเรือนตั้งเรียงราย บรรยากาศเงียบสงบร่มรื่นสมเป็นคฤหาสน์กลางสวน
หลินเฟิงอ้าปากค้างอยู่นานกว่าจะหุบลง
“ช่างเป็นสถานที่ที่ดีจริง”
เผยชีอินยิ้มถาม “ท่านแม่ทัพ ที่นี่ใช่สถานที่เก็บตัวในอุดมคติของท่านหรือไม่?”
“อืม ในอุดมคติยิ่งกว่าสถานที่ในฝันของข้าเสียอีก”
เย่เหลียงไฉเดินตามพวกเขามาตลอดทาง ครั้นเห็นภาพตรงหน้า ก็พึมพำขึ้น
“นี่ไม่ใช่คหบดีธรรมดาแล้ว ต่อให้เป็นเจ้าที่ดินรายใหญ่ก็คงทำไม่ได้กระมัง...”
หลินเฟิงพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ใช่แล้ว เจ้าของบ้านผู้นี้ รอประเดี๋ยวค่อยไปตรวจดูว่าเสียภาษีตามกฎหรือไม่”
เผยชีอินตบมือ “จบกัน เจ้าของคฤหาสน์ต้องเสียใจที่ปล่อยพวกเราเข้ามาแน่”
“ฟ้าลิขิตไว้แล้ว อยากหลบเลี่ยงภาษี ฮึ ๆ...”
บ่าวในคฤหาสน์พาเหล่าองครักษ์มายังเรือนหลังหนึ่ง
แม้เครื่องเรือนจะไม่ประณีตนัก ทว่ามีครบครัน
โต๊ะ เก้าอี้ ม้านั่ง ประตูหน้าต่างแกะสลักลวดลาย พื้นปูอิฐเขียวเรียบสะอาด
คนกว่ายี่สิบคนเข้าไปด้านในก็ไม่รู้สึกแออัด ต่างหาที่นั่งของตน แล้วรอเจ้าบ้านยกน้ำมาให้
ด้านนอกเรือนมีองครักษ์สองนายเฝ้ายาม ส่วนองครักษ์ที่อยู่ห่างออกไปก็รั้งท้ายคอยระวังภัย