แม่ทัพหนุ่มคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่เบื้องล่างของโทโยโทมิ คาซูโอะโน้มกายลงเล็กน้อย
“ท่านแม่ทัพใหญ่ เกรงว่ากองทัพเจิ้นซีคงยังหาจุดตีฝ่าของพวกเราไม่พบ จึงไม่กล้าลงมือโดยง่าย”
เขาคือรองแม่ทัพคนสนิทของโทโยโทมิ คาซูโอะ นามว่าโทโยโทมิ โทโมโนริ ยังหนุ่มและเฉลียวฉลาดยิ่ง โทโยโทมิ คาซูโอะโปรดปรานเขาไม่น้อย
โทโยโทมิ คาซูโอะเหลือบมองเขา
“ครานี้กองทัพเจิ้นซีบุกเกาะใหญ่แห่งต้าเหอ มิใช่จะใช้กลยุทธ์สายฟ้าแลบหรอกหรือ?”
โทโยโทมิ โทโมโนริยิ้ม “ท่านแม่ทัพใหญ่ สายฟ้าแลบผ่านพ้นไปแล้ว ครานี้พวกเราเตรียมการไว้อย่างพร้อมสรรพ กลยุทธ์สายฟ้าแลบของพวกเขาจึงไร้ผล”
“อ้อ แล้วเจ้าคิดว่าบัดนี้กองทัพเจิ้นซีจะทำสิ่งใด?”
โทโยโทมิ โทโมโนริสูดหายใจเข้าลึก
“ข้าน้อยเห็นว่า หากกองทัพเจิ้นซีคิดจะยึดเกาะชินมง หนทางเดียวก็คือ...รอ”
“รอ?”
“ใช่ พวกเขากำลังรอโอกาส รอให้เสบียงของพวกเราร่อยหรอ แล้วปิดล้อมเส้นทางทางทะเล ตัดพวกเราให้อยู่อย่างโดดเดี่ยวไร้กำลังหนุน”
โทโยโทมิ คาซูโอะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า
“เกาะชินมงมีพื้นที่กว้างใหญ่ ทั้งผืนดินบนเกาะก็ราบเรียบอุดมสมบูรณ์ พวกเขาย่อมรู้เรื่องนี้ ดังนั้นคำกล่าวว่าคิดปิดล้อมจึงไม่น่าเชื่อถือ”
โทโยโทมิ โทโมโนริขมวดคิ้ว “เช่นนั้นพวกเขากำลังรอสิ่งใด?”
“ตามความเห็นของข้า พวกเขากำลังรอกำลังพล หากคิดจะยึดเกาะชินมง อาศัยเพียงกองเรือย่อมไม่อาจทำสำเร็จ จำต้องมีกำลังทหารราบเพิ่มจึงจะเป็นไปได้”
โทโยโทมิ โทโมโนริค้อมกาย “ท่านแม่ทัพใหญ่กล่าวได้ถูกต้องยิ่ง แม้ปืนใหญ่ของกองทัพเจิ้นซีจะร้ายกาจ ทว่ายิงไปไม่ถึงส่วนลึกของเกาะชินมง บนเกาะมีทหารต้าเหอของเรากว่าห้าหมื่นนาย หากปราศจากการสนับสนุนด้วยปืนใหญ่ กำลังพลที่พวกเขามีอยู่ในยามนี้ยังห่างชั้นอีกมาก”