เมื่อครู่ เท้าของเหยียนซู่เตะเข้าที่หน้าอกหลินเฟิง ทว่ากระบี่หักที่พุ่งกลับมาตัดข้อเท้าของเขาขาด มีเพียงเท้าข้างนั้นที่กระแทกหน้าอกหลินเฟิง
เหยียนซู่ยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยขาข้างเดียว สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
ขณะนั้น ต้วนลี่กับกุ้ยจวี้ก็รีบตามมาถึง
ทั้งสามยืนล้อมหลินเฟิงเป็นรูปสามเหลี่ยม ต่างมองหน้ากันแล้วพบว่าล้วนกลายเป็นคนพิการไปเสียแล้ว
พวกเขาหวาดระแวงกระบี่หักอย่างยิ่ง ต่างรู้ดีว่าหากทั้งสามลงมือพร้อมกัน หลินเฟิงย่อมถูกกลุ้มรุมจนสิ้นชีพเป็นแน่
แต่ย่อมต้องมีใครสักคนได้รับบาดเจ็บสาหัสเพิ่มขึ้น เพราะกระบี่หักเล่มนั้นไม่ธรรมดา ไม่มีผู้ใดมั่นใจว่าจะหลบการลอบโจมตีของมันได้
ดังนั้นจึงไม่มีใครผลีผลามลงมือ
บรรยากาศพลันเงียบงัน ได้ยินเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วง
หลินเฟิงยิ่งตกอยู่ในสภาพน่าเวทนา ร่างกายราวกับผ้าขี้ริ้ว ไม่รู้ว่ากระดูกหักไปกี่ท่อนแล้ว เส้นลมปราณภายในปั่นป่วน ปราณแท้พลุ่งพล่านไปทั่วแทบมิอาจควบคุม
ราวกับจะสิ้นใจในชั่วพริบตา
ใต้แสงจันทร์ ทั้งสี่คนยืนชะงักค้างเช่นนี้ ไม่มีใครเอ่ยปาก
เหยียนซู่กับต้วนลี่เงียบ ๆ พันแผลของตนไว้เพื่อป้องกันมิให้เสียเลือดจนตาย
พวกเขาต่างครุ่นคิดว่าจะสังหารเจ้าหนุ่มนี่อย่างไร แล้วชิงกระบี่หักมาไว้ในมือของตน
บัดนี้ความเป็นความตายของหลินเฟิงไม่สำคัญนัก เมื่อเห็นลมหายใจของเขาแผ่วเบา เกรงว่าคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน
สิ่งสำคัญคือกระบี่หักในมือหลินเฟิง แม้แต่คนโง่ก็ยังมองออกว่าเป็นสมบัติล้ำค่า สูงค่ากว่าสมบัติในสำนักของตนมากนัก
ศิษย์สำนักระดับต้นคนหนึ่งถือกระบี่หักไว้ในมือ ยังฟาดฟันพวกเขาจนอยู่ในสภาพเช่นนี้ หากกระบี่ตกอยู่ในมือของตน...