“ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์บ้าบออันใดกัน ที่นี่ข้าคือฟ้า ใครก็ได้มา...”
ฉู่จ้านสงยังกล่าวไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง
ครานี้เสียงดังกึกก้องจนร่างของเขาสั่นสะท้าน ศีรษะราวกับถูกบางสิ่งกระแทกเข้าอย่างจัง
เหล่าทหารรอบด้านหันมองฉู่จ้านสงด้วยความตกตะลึง
เห็นเพียงว่าบนหน้าผากของเขามีรูเลือดเพิ่มขึ้นหนึ่งรู เลือดสดสีแดงฉานไหลทะลักออกมา
ชั่วพริบตาต่อมา ร่างกำยำของฉู่จ้านสงก็ร่วงจากหลังม้าโดยไร้สิ่งใดค้ำจุน จากนั้นแน่นิ่งไป
องครักษ์หลายคนที่ติดตามอยู่ข้างกายฉู่จ้านสงรีบเข้าไปตรวจดู
ฉุยอิ๋งตะโกนเสียงดังว่า “ฉู่จ้านสงถูกลงโทษแล้ว ผู้ใดในที่นี้มียศสูงสุด?”
องครักษ์หลายคนของฉู่จ้านสงจงรักภักดีต่อเขายิ่งนัก พอเห็นพี่ใหญ่สิ้นชีพ ก็ชักดาบพุ่งไปข้างหน้าทันที พร้อมตะโกนก้อง
“พวกนี้เป็นโจรทั้งนั้น! สังหารแม่ทัพฉู่แล้ว ต้องแก้แค้น!”
ใครจะคิดว่าองครักษ์สี่ห้าคนเพิ่งเริ่มออกวิ่ง ก็ได้ยินเสียงระเบิดดังมาจากทุกทิศ
ชั่วพริบตา องครักษ์ของฉู่จ้านสงทั้งสี่ห้าคนก็ล้มคว่ำลงกับพื้น เลือดไหลจากร่าง ค่อย ๆ เอ่อซึมไปตามร่องระหว่างแผ่นหินเขียว
ทหารจำนวนมากกำทวนยาวอยู่ในมือ ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ไม่รู้ว่าควรฟังคำสั่งของผู้ใด
ฉุยอิ๋งฉวยโอกาสเกลี้ยกล่อมเสียงดังว่า “พี่น้องทุกท่านล้วนเป็นทหารต้าจง ย่อมควรสร้างความชอบทางทหารให้ต้าจง นำที่นาและบ้านเรือนไปให้ครอบครัว หากขัดคำสั่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งต้าจง ทั้งยังมิได้สร้างความชอบ ก็เท่ากับก่อความผิดฐานกบฏ ถึงเวลานั้น บนแผ่นดินต้าจงก็จะไม่มีที่ให้พวกท่านยืนหยัดอีก ผู้ใดเล่าจะยอมตายตามฉู่จ้านสงที่ถูกประหาร?”