ตัวแทนจากอีกสองตระกูลใหญ่ต่างเสนอราคา ไม่มีผู้ใดเป็นคนประหยัดเงิน
โทกุงาวะ คินโจ เข้าใจดีว่า การส่งทหารไปมากมายเช่นนี้ เงินจำนวนดังกล่าวมิได้นับว่ามากเกินไป ทว่าเงินเหล่านี้ล้วนเป็นภาระของฝ่าบาทจักรพรรดิ
เงินที่พวกเขาเรียกร้องเป็นค่าชดเชยเพิ่มเติม ได้มาเปล่าๆ
แม้แต่ละตระกูลจะมีความสูญเสียจากการศึก ก็ยังรายงานตามจริงเพื่อขอให้แผ่นดินจ่ายเงินชดเชย
ไม่มีผู้ใดเป็นตะเกียงประหยัดน้ำมัน
“ทุกท่านเห็นใจสักหน่อยได้หรือไม่ ตระกูลโทกุงาวะเสียหายหนัก กองทัพเจิ้นซีโจมตีคาชิมะ กิจการหลายอย่างจึงดำเนินต่อไม่ได้ หยุดชะงักไปวันหนึ่งก็เสียหายนับไม่ถ้วน เฮ้อ...”
“พอเถิด พวกเราย่อมมิอาจมองข้ามความเสียหายของตระกูลเจ้า เช่นนี้แล้วกัน ลดเงินลงหนึ่งหมื่นตำลึง นี่เป็นขีดจำกัดต่ำสุดของตระกูลโทโยโทมิแล้ว”
โทโยโทมิ ชูอิจิโบกมืออย่างใจกว้าง
ตัวแทนจากอีกหลายตระกูลต่างพากันคล้อยตาม แสดงเจตนาว่าจะลดค่าชดเชยความเสียหายจากศึกลงหนึ่งส่วน
เมื่อเผชิญเงินจำนวนมากเช่นนี้ โทกุงาวะ คินโจก็ลำบากใจอยู่ชั่วขณะ
แน่นอนว่าเขาไม่อยากตอบตกลง ทว่าสถานการณ์แนวหน้ากำลังตึงเครียด จะมัวเสียเวลาอยู่ที่นี่มิได้
อีกฝ่ายจับจุดอ่อนของเขาไว้ได้เช่นนี้ ต่อให้ไม่อยากตอบตกลงก็ไม่มีทางเลือก
“ได้ เป็นไปตามนี้ ข้าตกลงแล้ว ขอทุกท่านส่งทหารออกไปโดยเร็ว”
เซวะ ชิรีบลุกขึ้น กำลังจะเอ่ยปาก แต่พลันพบว่าตัวแทนจากตระกูลอื่นยังนั่งนิ่งไม่ขยับ จึงเกาท้ายทอยอย่างกระอักกระอ่วน
“เอ่อ... เรื่องนี้เร่งร้อนไม่ได้จริงๆ ฮ่าๆ...”
โทกุงาวะ คินโจ หันไปมองคนเหล่านั้นที่ยังนั่งนิ่งด้วยสีหน้าฉงน
“อย่างไร พวกเจ้ายังไม่พอใจอีกหรือ?”