เกาเจิ้งชิงจนปัญญา จึงหันไปมองเสวียนหยางจื่อผู้เป็นอาจารย์อา
เสวียนหยางจื่อยังคงหลุบตานั่งนิ่ง ราวกับไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
เมื่อเห็นเกาเจิ้งชิงหมดคำพูด มู่เฉียนหยางก็ฮึกเหิมขึ้นทันที
“อย่างไรเล่า ถึงยามนี้แล้วยังคิดจะใช้เล่ห์กลอันใดอีกหรือ ด้วยกำลังของสำนักเจิ้งอี คิดจะต้านสำนักบำเพ็ญเต๋าต้าจงทั้งสำนักเพียงลำพังหรือ?”
“นั่นสิ หากยังไม่ยอมเอากระบี่หักออกมา ก็อย่าหาว่าพวกข้าไร้มารยาท!”
มีคนลุกขึ้นยืนแล้ว จับจ้องเกาเจิ้งชิงอย่างมุ่งร้าย
“ขอองค์เทียนจุนทรงเมตตา ทุกท่านโปรดสงบใจ ฟังคำของอาตมาก่อน”
ยามนี้เสวียนหยางจื่อเอ่ยขึ้น
เสียงของเขาไม่ดังนัก ทว่ากลับข่มเสียงอื้ออึงทั้งหมดลงได้
ทุกคนเงียบลงทันที ต่างหันไปมองเสวียนหยางจื่อ
“กระบี่หักเล่มนี้เป็นสิ่งชั่วร้ายยิ่งแห่งวิถีมาร ถูกยอดฝีมืออาวุโสในโลกผู้บำเพ็ญทำลายเสียหาย มันมีสันดานดุร้ายชั่วช้าอย่างยิ่ง เพิ่งปรากฏขึ้นไม่ถึงครึ่งปี ก็ทำให้โลกผู้บำเพ็ญของเราปั่นป่วนใหญ่หลวง ลองดูผู้บำเพ็ญขั้นสูงหลายคนที่หายตัวไปในยามนี้เถิด คาดว่าคงมีจุดจบอันน่าอนาถ”
กล่าวถึงตรงนี้ เสวียนหยางจื่อกวาดตามองผู้คนในโถง
“อาตมา เสวียนหยางจื่อ มีอายุเกินร้อยปีแล้ว วาระสุดท้ายใกล้เข้ามา จิตใจที่จะก้าวหน้าดับมอดไปนานแล้ว หากทุกท่านไว้วางใจ ก็จงฝากกระบี่หักไว้ในอารามเทียนชิง อาตมาจะใช้กำลังทั้งชีวิต บางทีอาจทำลายมันไปพร้อมกันได้ เพื่อขจัดภัยพิบัติใหญ่หลวงของโลกผู้บำเพ็ญ”
ทุกคนเงียบงัน เสวียนหยางจื่อเป็นยอดคนผู้มีคุณธรรมที่หลงเหลืออยู่เพียงไม่กี่คนในหมู่ผู้บำเพ็ญอาวุโส เขาประพฤติตนอยู่ในกรอบมาโดยตลอด ทั้งยุติธรรมและเที่ยงตรง