เมื่อเห็นหลินเฟิง เขาก็รั้งบังเหียนม้า ก่อนจะประสานมือคารวะจากบนหลังม้า
“ใต้เท้ามู่ชวน เหมียวหย่งละอายใจนัก ครานั้นมิได้ฟังคำของใต้เท้า จึงทำให้เกิดความสูญเสียใหญ่หลวง ขอใต้เท้าโปรดชี้แนะด้วย”
แม้เหมียวหย่งจะกล่าวอย่างนอบน้อม ทว่าในแววตากลับไม่มีร่องรอยละอายใจแม้แต่น้อย
หลินเฟิงยิ้มพลางกล่าวว่า “มู่ชวนเพียงคาดเดาไปชั่วครู่เท่านั้น สิ่งที่โจรสลัดหมายตานั้นใหญ่หลวงยิ่ง ขอให้หัวหน้าหน่วยรายงานอัครมหาเสนาบดีด้วย จำต้องเตรียมการป้องกันแต่เนิ่นๆ”
เหมียวหย่งพยักหน้า ความรู้สึกในใจก็ดีขึ้นบ้าง “ใต้เท้ามู่ชวนกล่าวถูกต้อง ข้าเองก็คาดไม่ถึงว่าจะเป็นทหารม้าศึกของโจรสลัด ช่างเหนือความคาดหมายยิ่งนัก”
หลินเฟิงขมวดคิ้ว “โจรสลัดเดินทางมาทางเรือ ส่วนใหญ่เป็นทหารราบ บัดนี้กลับปรากฏทหารม้าศึกหลายร้อยนาย คงผสานเข้ากับสถานการณ์สงครามในต้าเจิ้งได้อย่างรวดเร็ว จำต้องระวังไว้”
เหมียวหย่งมิได้รู้สึกอะไรกับเรื่องเหล่านี้ ในใจคิดเพียงว่าจะทำหน้าที่คุ้มกันอัครมหาเสนาบดีให้ดีได้อย่างไร
“เรื่องนี้ย่อมมีองค์รัชทายาททรงวางแผนจัดการอยู่แล้ว พวกเรามีหน้าที่เพียงคุ้มครองความปลอดภัยของใต้เท้าอัครมหาเสนาบดีให้ดี ก็ถือว่าทำหน้าที่สมบูรณ์แล้ว ขอใต้เท้ามู่ชวนโปรดชี้แนะด้วย”
เขายังคงกล่าวอย่างนอบน้อมเสแสร้ง
“มิกล้าชี้แนะ พวกเรามาหารือแลกเปลี่ยนกันเถิด”
“ดี ถึงเวลานั้นอย่าได้ปฏิเสธก็แล้วกัน”
“ย่อมเป็นเช่นนั้น”
เหมียวหย่งเหลือบมองต้วนจิ่งชิว ใบหน้าฉายแววลึกซึ้ง
“ข้าจะไม่รบกวนเวลาใต้เท้าแล้ว เหมียวหย่งยังต้องไปจัดการเรื่องหลังจากนี้ ขอลา”
“ฮ่าๆ หัวหน้าหน่วยมีธุระรัดตัว เชิญตามสบาย”
เหมียวหย่งกระตุกบังเหียน พลิกกายจากไป
ทว่าขณะหันหลังให้หลินเฟิง มุมปากของเขากลับเบ้ลง แสดงความดูแคลนอย่างยิ่ง