ไป๋จิ้ง ผู้ดูแลใหญ่ฝ่ายเสบียงของกองทัพเจิ้นซี ย่อมมีน้ำหนักในคำพูด ทว่านางยิ่งไม่มีทางทำลายผลประโยชน์ของหลินเฟิงเพื่อช่วยจ้าวเทียนอวี๋ให้จัดการเรื่องนี้สำเร็จ
ดังนั้น จ้าวเทียนอวี๋จึงหมายตาเหวินเฉิง อดีตจิ้นซื่อแห่งต้าจง รวมถึงขุนนางบัณฑิตสายเก่าหลายคนซึ่งดำรงตำแหน่งสำคัญในราชสำนักยามนี้
ขอเพียงเกลี้ยกล่อมให้พวกเขายินยอมได้ หลังจ้าวฉุนย้ายเข้าไปประทับในพระราชวังแล้ว คิดจะพาตัวออกมาอีก มิเท่ากับตบหน้าตนเองหรือ?
ถึงยามนั้น ต่อให้หลินเฟิงไม่เต็มใจ ก็ต้องคำนึงถึงหน้าตาของเหล่าขุนนาง กินความขมขื่นโดยไม่อาจเอ่ยปาก
จ้าวเทียนอวี๋วางแผนไว้อย่างงดงาม ทว่าศึกแรกกลับถูกเหวินเฉิงขัดขวาง
เหวินเฉิงอาศัยฐานะอัครมหาเสนาบดีแห่งต้าจง ผลักเรื่องนี้ไปให้หลิ่วซูเสวี่ย ช่างคำนวณได้แยบยลนัก
นึกไม่ถึงว่าขุนนางบัณฑิตผู้สอบได้จิ้นซื่อจากการสอบขุนนางตามธรรมเนียมของต้าจง จะต้านทานเหยื่อล่อก้อนโตที่พี่ใหญ่ของตนโยนมาได้
จ้าวเทียนอวี๋ลอบทอดถอนใจ หลิ่วซูเสวี่ยกับหลินเฟิงเป็นพวกเดียวกัน เรื่องนี้นางจะไม่รู้ได้อย่างไร ขอเพียงหลิ่วซูเสวี่ยออกหน้า เรื่องนี้มีโอกาสสูงที่จะล้มเหลว
หากคิดจะให้ฮ่องเต้จ้าวฉุนเข้าประทับในพระราชวัง นางคงต้องหาหนทางอื่น
ฉินฟาง แม่ทัพรักษาเมืองชายแดนของกองทัพเจิ้นซี คราวนี้ทิ้งกำลังหนึ่งหมื่นนายไว้ป้องกันเมือง ส่วนตนนำทหารม้าศึกสองหมื่นนายออกจากเมืองชายแดนเจิ้นซี มุ่งลึกเข้าไปในเมืองหยินโจวของซีเซี่ยกว่าสามร้อยลี้
ฉินฟางรบจนติดลมแล้ว
ปะทะกับกองทัพซีเซี่ยสี่ครั้ง ล้วนจบลงด้วยชัยชนะใหญ่หลวง
เรื่องนี้ทำให้ฉินฟางเกิดความรู้สึกว่าตนไร้ผู้ต้านทาน กองทัพซีเซี่ยเองก็อ่อนด้อยอยู่ไม่น้อย เมื่อเผชิญการโจมตีด้วยอาวุธปืนของกองทัพเจิ้นซี ก็ถอยร่นต่อเนื่อง ไร้กำลังโต้กลับ