แม้หลินเฟิงจะโกรธเกรี้ยว ทว่าเป้าหมายของเขาชัดเจน เขามุ่งมาหาผู้บำเพ็ญตนระดับสูงของสำนักเหอฉีโดยเฉพาะ ส่วนศิษย์ระดับต้นและกลางเหล่านี้ หากไม่เข้ามาหาเรื่อง เขาก็จะทำเป็นมองไม่เห็น
แต่พวกเขากลับดึงดันพุ่งเข้ามาหาที่ตาย หลินเฟิงจึงไม่ถือสาหากจะสังหารเพิ่มอีกสักหลายคนเพื่อระบายโทสะ
ชายฉกรรจ์ชุดเทาสองคนรู้ดีว่าตนมิใช่คู่ต่อสู้ของหลินเฟิง แต่ก็ไม่อาจปล่อยให้เขาบุกขึ้นเขาไปตามใจจนรบกวนเหล่าผู้มีอำนาจของสำนักได้
จากนั้นทั้งสองก็พุ่งเข้ามาจากด้านหลัง แยกกันขนาบซ้ายขวา
ในโลกผู้บำเพ็ญ ระดับต้น กลาง และสูงมีช่องว่างกั้นขวางประหนึ่งหุบเหวลึก ผู้บำเพ็ญตนมากมายทุ่มเทชั่วชีวิต ก็ยังอาจข้ามผ่านได้ไม่ถึงหนึ่งหรือสองขั้น
ความยากลำบากในนั้น หากมิใช่ผู้มีพรสวรรค์เหนือสามัญ ย่อมยากจะหยั่งถึงความลึกล้ำ
ดังนั้น ระยะห่างระหว่างแต่ละระดับจึงห่างชั้นกันอย่างยิ่ง
เมื่อเผชิญหน้ากับผู้บำเพ็ญตนระดับกลางสองคน หลินเฟิงจึงชะลอฝีเท้าลง รอจนทั้งคู่ไล่ตามมาถึงด้านหลัง ก็พลันหันกลับและยกขาเตะออกไป
เตะติดต่อกันสองครั้ง ชายคนหนึ่งถูกหลินเฟิงเตะเข้าที่อก ร่วงตกจากบันไดลงไป ส่วนอีกคนยกแขนขึ้นปัดป้องได้อย่างฉิวเฉียด แต่ร่างกายทนแรงมหาศาลไม่ไหว สุดท้ายก็ถูกหลินเฟิงเตะตกหน้าผาไปเช่นกัน
หลินเฟิงจัดการผู้บำเพ็ญตนระดับกลางทั้งสองอย่างง่ายดาย ก่อนหมุนกายเดินหน้าขึ้นเขาต่อ
เสียงระฆังเตือนภัยยังคงก้องกังวานไปทั่วหุบเขา ผ่านมานานถึงเพียงนี้ สำนักเหอฉีทั้งสำนักย่อมตื่นตัวกันหมดแล้ว
สำนักเหอฉีก็เหมือนสำนักเร้นกายอื่น ๆ มีศิษย์รับไว้ไม่มาก สำนักที่มีศิษย์สิบกว่าหรือยี่สิบคนก็นับเป็นสำนักใหญ่แล้ว