ยามนั้น ซาโตะ อิซามุก็ก้าวขึ้นบันไดขั้นสุดท้าย ลมหายใจหนักหน่วงพ่นไอขาวออกมาในราตรีมืด
“ศิษย์พี่... เกิดเรื่องอันใดขึ้น...”
“ผู้อาวุโสทาเกดะอยู่ที่นี่ ศิษย์น้องอย่าเสียมารยาท”
นากามูระ มาซามิเอ่ยเตือน
ซาโตะ อิซามุ ชะงักงัน สายตาเลื่อนไปยังทาเกดะ เคียวซึ่งนั่งขัดสมาธินิ่งไม่ไหวติง
“เหตุใดผู้อาวุโสทาเกดะจึงมานั่งสงบนิ่งอยู่ที่นี่?”
นากามูระ มาซามิรู้สึกถึงลางร้ายขึ้นในใจ เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าทาเกดะ เคียว แล้วโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้
ชั่วขณะถัดมา ร่างของเขาก็สั่นสะท้าน
ต่อให้ประสาทรับรู้เชื่องช้าเพียงใด ก็สัมผัสได้ถึงสภาพของทาเกดะ เคียว—ไร้เสียง ไร้ลมหายใจ
“ผู้อาวุโสทาเกดะ... ท่าน... ท่าน...”
“เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
ซาโตะ อิซามุร้อนใจ ก้าวเข้ามา ทว่าร่างกลับชะงักค้างกลางหิมะ ได้แต่มองภาพตรงหน้าอย่างเหม่อลอย พูดไม่ออก
ในสำนักเหอฉี ผู้อาวุโสทาเกดะนับเป็นบุคคลอันดับหนึ่งรองจากเจ้าสำนัก
แม้แต่ผู้อาวุโสอารากิ มาซาชิเงะผู้ที่พวกเขาเลื่อมใส ก็ยังด้อยกว่าเขาอยู่ขั้นหนึ่ง
ทาเกดะ เคียวไม่ปรากฏตัวมาหลายปี ชื่อเสียงในหมู่สำนักเร้นกายจึงไม่โด่งดังเท่าอารากิ มาซาชิเงะ ทว่าศิษย์ในสำนักเหอฉีต่างรู้ดีถึงฝีมือของเขา
ผู้อาวุโสผู้มีฝีมือเลิศล้ำถึงเพียงนี้ กลับนั่งสิ้นใจท่ามกลางหิมะขาวโพลนในยามดึกสงัด
แท้จริงแล้วเกิดเรื่องใดขึ้น?
นากามูระ มาซามิกวาดตามองรอบด้านอย่างเลื่อนลอย หวังจะหาร่องรอยบางอย่าง
ในค่ำคืนหิมะตก บนพื้นหิมะหนาเตอะมีรอยประทับยุ่งเหยิงอยู่ไม่น้อยจริง ๆ
“ไปตามหาเจ้าสำนัก”
นากามูระ มาซามินิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนโบกมือแล้วหันหลังวิ่งไปยังหลังเขา