หงเซียวร้องเสียงหลง ถูกหลินเฟิงเตะเข้าที่อกเต็มแรง ขณะที่ปลายหนามในมือนางอยู่ห่างจากลำคอของหลินเฟิงเพียงครึ่งฉื่อ ร่างของนางก็ราวกับถูกม้าศึกควบทะยานชนเข้าอย่างจัง ลอยละลิ่วไปด้านหลัง
เมื่อหงเซียวถูกเตะกระเด็น การต่อสู้ที่ดำเนินอยู่ก็พลันหยุดชะงักลง
อู๋หยาจื่อฉวยช่องว่างเพียงชั่วพริบตานั้น ถอยร่างออกจากขอบเขตการโจมตีที่กระบี่หักแผ่คลุมอยู่
หลินเฟิงจนใจ เดิมทีก็ใช้กำลังทั้งหมดที่มีแล้ว ครั้นหงเซียวเข้ามาขัดจังหวะ เขาจึงไม่อาจควบคุมอู๋หยาจื่อได้อีก
ร่างของหงเซียวกระเด็นไปไกลกว่าสิบจั้ง ตกลงบนพื้นหญ้ารก นางพยายามดิ้นรนลุกขึ้นหลายครั้ง แต่ก็ลุกไม่ไหว สุดท้ายจึงได้แต่ล้มเลิกอย่างหมดอาลัย
อู๋หยาจื่อยังอกสั่นขวัญแขวน ถอยห่างจากหลินเฟิงไปไกล ใช้ไม้เท้าพยุงร่าง พลางหอบหายใจอยู่ตรงนั้น
หลินเฟิงถือกระบี่หัก มือสั่นเล็กน้อย เขารู้ว่าไม่อาจไล่โจมตีอู๋หยาจื่อต่อได้อีก จึงทำได้เพียงยืนอยู่กับที่เพื่อปรับลมหายใจ
เขาเหลือบมองหงเซียวที่นอนอยู่บนพื้น ไม่ได้เอ่ยอธิบายสิ่งใด สถานการณ์การต่อสู้เช่นนี้ หากหงเซียวบุ่มบ่ามเข้ามาสอดมือ ทั้งที่พลังฝีมือไม่ถึงขั้น นางก็มีแต่ต้องเอาชีวิตและโชคชะตาของตนเข้าเสี่ยง
ยามต่อสู้สุดกำลัง เขาไม่อาจรับประกันได้ว่าจะควบคุมแรงมือได้
น่าเริ่นพลันปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ กรงเล็บทั้งสองข้างพุ่งเข้าใส่ลำคอของหงเซียว
หลินเฟิงขมวดคิ้ว ตวาดใส่น่าเริ่นว่า “หยุด ถอยไป!”
เสียงตวาดของหลินเฟิงทำให้น่าเริ่นสะดุ้ง เขารีบวูบกายหายไป
แม้หงเซียวจะบาดเจ็บสาหัส แต่นางก็ไม่ใช่คนที่น่าเริ่นจะรับมือได้ หากปล่อยให้น่าเริ่นลงมือต่อ ผู้ที่จะตายย่อมเป็นน่าเริ่นอย่างแน่นอน