จ้าวซั่วกดเสียงต่ำกล่าวว่า “พี่ใหญ่ของเราบอกไว้แล้วว่า กองทัพเจิ้นซีจะระดมกำลังทั้งสามเหล่าทัพ ทั้งทางบก ทางเรือ และทางอากาศ ต่อให้เป็นเมืองใด เมื่ออยู่ต่อหน้าพวกเราก็เปราะบางราวกับทำจากกระดาษ”
หลินเฟิงส่ายหน้า “กว่าจะระดมกำลังได้ครบทั้งสามเหล่าทัพยังอีกไกล เรือรบของพวกเรายังมีแต่โครงกระดูกเรืออยู่เลย”
“ถึงอย่างนั้นก็ใกล้แล้ว ถึงเวลานั้นให้กองทัพกบฏได้ลิ้มรสการโจมตีจากทั้งสามเหล่าทัพเสียบ้าง”
ขณะที่กำลังพูดคุยกัน ทหารคนหนึ่งจากแนวหน้าก็เข้ามารายงาน
“รายงานท่านแม่ทัพใหญ่ ด้านหน้ามีคูหาลึก รถศึกกับม้าศึกข้ามไปไม่ได้ขอรับ”
หลินเฟิงโบกมือ “ให้จูเจี๋ยไปจัดการ”
ขณะนี้จูเจี๋ยกำลังยืนเหม่ออยู่หน้าร่องลึกแห่งหนึ่ง
ร่องลึกนี้ไม่ได้ลึกมากนัก กะด้วยสายตาน่าจะราวยี่สิบกว่าจั้ง ทว่ามองไม่เห็นปลายทั้งสองด้าน คิดจะอ้อมไปก็ทำไม่ได้
ทหารยังพอปีนข้ามไปได้อย่างทุลักทุเล แต่สำหรับม้าศึกกับรถศึกนั้น อย่าได้คิดเลย
เรื่องนี้ทำให้จูเจี๋ยจนปัญญา ทางลาดชันเกินไป หากคิดจะขุดเปิดทาง ปริมาณงานย่อมมหาศาล
ต่อให้ระดมทหารช่างทั้งหมดมาที่นี่ คาดว่าก็ต้องใช้เวลาขุดถึงสามเดือน
ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากรอให้หลินเฟิงมาถึงแล้วค่อยว่ากัน
หลินเฟิงเองก็ปวดหัวเมื่อเผชิญกับคูหาลึกเช่นนี้ เขาขมวดคิ้วมองแผนที่
“บัดซบ เว่ยเป้าสำรวจอะไรมา เหตุใดถึงไม่เห็นว่าที่นี่มีคูอยู่?”
กล่าวพลางหันไปกวาดตามองกลุ่มคนเบื้องหลัง
“เว่ยเป้าอยู่ที่ใด?”
“พี่ใหญ่ ข้าอยู่นี่ อยู่นี่ขอรับ”
เว่ยเป้าเบียดฝูงชนออกมา สายตากวาดสำรวจร่องลึกเบื้องหน้า
“พี่ใหญ่ ข้าไม่เคยเข้าไปลึกถึงในหุบเขา ที่สำคัญคือไม่คิดว่าพวกเราจะต้องยกทัพเข้ามาในเขา”
“อย่ามัวพูดมาก รีบส่งคนไปหาเส้นทาง”