หลินเฟิงจ้องเผยชีอินเขม็ง “อะไร เจ้าแอบดื่มไปแล้วหรือ?”
เผยชีอินค้อมกายให้หลินเฟิงเล็กน้อย “ท่านอ๋องไม่อยู่ลั่วเฉิง ชีอินแบกรับความกดดันอย่างหนัก จึงจำต้องใช้สุราชั้นเลิศนี้บรรเทาสักหน่อย ขอท่านอ๋องโปรดอภัย”
หลินเฟิงโบกมือ “สุรานี้ช่วยคลายความกดดันได้จริง แต่ห้ามพึ่งพามากเกินไป”
“ท่านอ๋องวางพระทัย ข้าน้อยรู้ว่าหากดื่มมากไปย่อมทำให้เสียงาน”
“แต่สุรานี้หอมจริง ๆ”
“เพียงแต่สิ้นเปลืองเสบียงไปหน่อย”
“ที่นาของต้าจงกว้างใหญ่ อุดมสมบูรณ์ เสบียงมิใช่ปัญหาอีกต่อไป ขายสุราชั้นเลิศนี้ให้แพงหน่อยก็พอ”
“ข้าไม่ขายหรอก สุราที่มีอยู่ยังไม่พอให้คนกันเองดื่ม ต้องผลิตได้มากพอเสียก่อน จึงค่อยนำออกขายหากำไร”
ทั้งสองผลัดกันพูดคนละประโยค บรรยากาศอึมครึมในห้องค่อย ๆ คลายลง คนอื่น ๆ เองก็เริ่มสนใจสุราชั้นเลิศในมือ อารมณ์ผ่อนคลายขึ้นทีละน้อย
พวกเขาดื่มสุรากันหลายจอกในกองบัญชาการชั่วคราวของหลินเฟิง บรรยากาศคึกคักขึ้น ความกล้าก็เพิ่มพูน ต่างพูดถึงความคิดของตนในช่วงหลายวันที่ผ่านมา
ทว่าจนถึงท้ายที่สุด ก็ยังไม่มีแผนการที่รอบคอบสมบูรณ์ จึงทำได้เพียงแยกย้ายกันไปก่อน
หลินเฟิงกำลังรอแผนที่ภูมิประเทศโดยละเอียดจากจ้าวซั่ว อีกทั้งยังส่งคนไปตามหาชาวบ้านในท้องถิ่นที่คุ้นเคยกับภูเขาหลงฝูตั้งแต่เนิ่น ๆ
น่าเสียดายที่ชาวบ้านในท้องถิ่นต่างหลบหนีไปหมด โดยเฉพาะพรานป่าและนายพรานที่คุ้นเคยกับภูมิประเทศมากที่สุด กลับหาไม่พบแม้แต่คนเดียว
ยามเย็นของวันที่สาม จ้าวซั่วนำแผนที่ภูมิประเทศมาส่งที่กองบัญชาการของหลินเฟิง