เหยียนจิ่นกล่าวถึงตรงนี้ก็หยุดลง คำพูดที่เหลือไม่ต้องเอ่ย อาจารย์ของตนย่อมคาดเดาได้
เหยียนซู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสูดลมหายใจเย็นเยียบ
“หรือหลินเฟิงผู้นั้นจะมีพรสวรรค์ถึงขั้นผิดมนุษย์จริงดังที่ผู้คนกล่าวกัน?”
“ท่านอาจารย์ ตอนนั้นชูเฟิงถิงก็มีฝีมือไม่ต่างจากพวกเรามากนักมิใช่หรือ?”
ในที่สุดเหยียนซู่ก็ค่อย ๆ พยักหน้า ยอมรับว่าเรื่องนี้ค่อนข้างร้ายแรง
“ท่านอาจารย์ ยังมีเรื่องที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นอีก...”
“ว่ามา”
“ได้ยินว่า บากุริว ทัน ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักเท็นริชินในต่างแดน เคยออกตามหาชูเฟิงถิงไปทั่ว ส่วนสึรุตะ เก็น เจ้าสำนักมุเน็นริว เคยประมือกับผู้บำเพ็ญตนหนุ่มที่ชื่อมู่ชวน ขณะที่โอนิมากิ ชินโงะ ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักมุเน็นริว ก็ออกตามหามู่ชวนผู้นั้นไปทั่วเช่นกัน...”
เหยียนซู่ขัดคำพูดเขา พลางขมวดคิ้วจ้องเหยียนจิ่น
“เจ้าต้องการจะพูดอะไรกันแน่?”
“ท่านอาจารย์ ศิษย์คิดว่าไม่ว่าจะเป็นชูเฟิงถิงหรือมู่ชวน เมื่อฟังผู้คนบรรยายแล้ว ล้วนคล้ายกับหลินเฟิงผู้นี้ยิ่งนัก อีกทั้งผู้บำเพ็ญตนระดับสูงมากมายถึงเพียงนี้ หากคิดจะตามหาคนคนหนึ่ง ไยจึงยากเย็นนัก?”
“โอ้? เจ้าหมายความว่าพวกเขาล้วนเป็นคนคนเดียวกันหรือ?”
เหยียนจิ่นพยักหน้าอย่างจริงจัง
เหยียนซู่ลูบเครา มองปากถ้ำเบื้องหน้าแล้วตกอยู่ในภวังค์ครุ่นคิด
“หลินเฟิงผู้นี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ มิน่าเล่าจึงหนีรอดมาได้หลายครั้ง”
“ท่านอาจารย์ เขาไม่เพียงไม่ธรรมดา แต่ยังร้ายกาจยิ่งนัก หากคิดจะเอาผิดเขาที่ฝ่าฝืนกฎของสำนัก ตามธรรมเนียมของสำนักฝ่ายธรรมะแล้ว จำต้องทุ่มกำลังทั้งหมด และต้องลงมือโดยเร็ว”
เหยียนซู่พยักหน้า “เรื่องนี้ต้องรายงานประมุขสำนักให้ทราบ ดูท่าข้าคงต้องเดินทางไปด้วยตนเองสักครา”