ปู้หยุนถิงยืนอยู่ข้างกายเขา มือหนึ่งถือรายงาน พลางอ่านออกเสียง
“ท่านอ๋อง ปืนกลหนักสามกระบอก ยิงกระสุนรวม 7,782 นัด ปืนใหญ่ 36 กระบอก ยิงกระสุนปืนใหญ่รวม 288 นัดพ่ะย่ะค่ะ”
หลินเฟิงส่งเสียงรับในลำคอ พลางกวาดตามองสภาพพื้นที่เบื้องล่างเนินเขา
“คาดว่าครั้งนี้สังหารข้าศึกได้เกิน 6,000 คน อาวุธชนิดนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก...”
ปู้หยุนถิงฟังไม่ชัดว่าหลินเฟิงพูดอะไร คล้ายได้ยินคำว่าน่าสะพรึงกลัวอยู่สองคำ จึงงุนงงไปชั่วขณะ
“ท่านอ๋อง อะไรน่าสะพรึงกลัวหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“ข้าหมายถึงอาวุธสังหารเหล่านี้ น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก”
“ท่านอ๋อง อาวุธพวกนี้อยู่ในมือพวกเรา จะมีอะไรน่ากลัวพ่ะย่ะค่ะ?”
หลินเฟิงวางกล้องส่องทางไกลลง แล้วเหลือบมองปู้หยุนถิง
“พวกเจ้าต้องควบคุมอาวุธเหล่านี้ไว้ในมือให้มั่น หากแพร่งพรายออกไป...”
เขาไม่กล่าวต่อ พลิกกายขึ้นหลังม้าสีดำ
“ไป ลงไปดูสถานการณ์กัน”
ปู้หยุนถิงรีบปีนขึ้นหลังม้า ก่อนโบกมือให้หน่วยองครักษ์ แล้วกระตุ้นม้าตามหลินเฟิงลงไปตามเนินลาด
หลินเฟิงควบม้ามาถึงหน้าปืนกลหนักเป็นคนแรก เห็นพลปืนกลหลายคนกำลังตรวจสอบตัวปืนอย่างละเอียดและบำรุงรักษา
หลินเฟิงกระโดดลงจากหลังม้า แล้วพิจารณาตัวปืนกลหนักอย่างถี่ถ้วน
เย่เหลียงไฉรายงานอยู่ด้านข้าง
“รายงานท่านอ๋อง ปืนกลหนักทำงานเป็นปกติ ไม่ติดขัดพ่ะย่ะค่ะ”
หลินเฟิงหันไปมองทหารที่รับหน้าที่ยิง
“เจ้ารู้สึกอย่างไร?”
มือของทหารนายนั้นยังคงสั่นอยู่จนถึงบัดนี้ เมื่อได้ยินหลินเฟิงถามก็รีบยืดตัวตรง
“รายงานท่านอ๋อง ปืนกระบอกนี้ช่าง...ช่างร้ายกาจยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ”