อีกประการหนึ่ง หลานอวี่คิดจะอาศัยโอกาสเดินทางมาปฏิบัติราชการคราวนี้ ขนสมบัติบางส่วนของตนออกจากนครหลวงไปเก็บไว้ในสถานที่ลับตาคน
ข้อตกลงร่วมมือเป็นเรื่องรอง สิ่งสำคัญคือเขาจะได้สร้างความประทับใจที่ดีให้หลินเฟิง
แน่นอนว่าหลานอวี่ไม่เสียดายทองคำเงินทองอยู่แล้ว อย่างไรเสียค่าใช้จ่ายครั้งนี้ก็โยนให้ราชสำนักต้าเจิ้งรับผิดชอบ เขาใจกว้างสักหน่อยจะเป็นไรไป?
หลานอวี่จัดการทุกอย่างอยู่สองวัน เตรียมสิ่งที่นึกออกไว้ครบถ้วน ครั้นรุ่งเช้าวันที่สามก็อำลาครอบครัว นำองครักษ์ 50 คนกับคนงานอีกกว่าร้อยคน ออกเดินทางพร้อมรถม้า 17-18 คัน มุ่งออกจากประตูทิศใต้ของนครหลวงตรงไปยังเมืองจิงหนาน
ขบวนคนและรถม้าเหยียบข้ามสะพานชักเข้าสู่ถนนหลวง
หลังเดินทางมาได้กว่า 150 ลี้ ข้างทางก็มีรถม้าจอดอยู่สองคัน รอบ ๆ มีชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคนยืนรออยู่
หลานอวี่สั่งให้ขบวนหยุด แล้วกวักมือเรียกคนไปแจ้งรถม้าข้างทางให้ตามขบวนมาเดินทางต่อ
รถม้าสองคันนี้เป็นของอนุภรรยาที่หลานอวี่รับไว้ข้างนอก เขาปิดบังภรรยาหลวงในจวนมาโดยตลอด แต่เดิมเลี้ยงนางไว้ในเรือนเก่าของขันทีใหญ่จูฉี่เซิ่งในวังต้าจง
ภายหลังหลินเฟิงทำให้ตกใจ จึงย้ายไปอยู่ที่อื่น
ภรรยาเอกของหลานอวี่มีความเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ อีกทั้งยังมีอิทธิพลไม่น้อย อนุภรรยาที่เขาเลี้ยงไว้นอกจวนจึงต้องอยู่อย่างหวาดระแวงทุกเมื่อ
ทว่าหลานอวี่ชื่นชอบหญิงคณิกานามเฉินเซียงผู้นี้อย่างยิ่ง เขาคิดหาสารพัดวิธีหลบเลี่ยงการสอดส่องของภรรยาเอก มีอยู่สองครั้งเกือบเผยพิรุธ โชคดีที่เฉินเซียงรอดพ้นจากความตายมาได้อย่างหวุดหวิด
ยามหลานอวี่กำลังกลัดกลุ้มว่าจะจัดที่อยู่ให้เฉินเซียงอย่างไร โอกาสเดินทางไปเป็นทูตคราวนี้ก็มาเยือน