แม้เรือรบกำลังแล่นอยู่ ทำให้ความแม่นยำในการยิงไม่สูงนัก ทว่าทุกสิบกว่านัด ย่อมมีสักหนึ่งหรือสองนัดที่ตกใส่เรือโจรสลัดลำหนึ่ง
โทกุงาวะ เคนจิตกอยู่ในสภาพทุกข์ระทม จะหนีก็หนีไม่พ้น ปืนใหญ่ก็ยิงไม่ถึงฝ่ายตรงข้าม สิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือพยายามทุกวิถีทางเพื่อหลุดพ้นจากสถานการณ์ที่ถูกโจมตีอยู่ฝ่ายเดียว
ทว่าเป้าหมายนี้เห็นได้ชัดว่าบรรลุได้ยากยิ่ง
“คนมา ถ่ายทอดคำสั่งข้า ทุกลำหยุดเดินหน้า หันข้างเรือเข้าหาศัตรู รวมกำลังปืนใหญ่ ยิงถล่มพวกมันให้จมทะเล!”
โทกุงาวะ เคนจิเดือดดาล โทสะที่พลุ่งพล่านทำให้เขาสูญเสียความสุขุมไปโดยสิ้นเชิง
ในเมื่อหนีไม่พ้น เช่นนั้นก็สู้กับกองทัพเจิ้นซีให้ถึงที่สุด
หลังเรือรบทุกลำได้รับคำสั่ง ก็หยุดพายทันที คนถือท้ายหันเรือขวางผืนน้ำ หันปากกระบอกปืนใหญ่ด้านข้างลำเรือไปยังกองเรือของกองทัพเจิ้นซีที่อยู่ไกลออกไป
ก่วนชางฮวาเห็นกองเรือโจรสลัดหยุดหนี จึงสั่งให้หยุดเรือทันที จากนั้นหันหัวเรือ แล้วทอดสมอเรือรบฝูอันในแนวขวางกลางทะเล
อย่างไรกระสุนปืนใหญ่ของโจรสลัดก็ยิงไม่ถึงพวกเขา เช่นนั้นก็ยิงกันเถิด
อย่าเห็นว่าโจรสลัดยังเหลือเรือรบสิบหกลำ เมื่อนับรวมกันแล้วมีปืนใหญ่เพียงร้อยกว่ากระบอก อีกทั้งเรือรบโจรสลัดมีจำนวนมาก ไม่อาจเรียงหน้ากระดานได้ เรือรบที่อยู่ด้านหลังจึงยิงไม่ได้ มีเพียงหกลำที่อยู่แถวหน้าเท่านั้นที่ยังพอยิงตอบโต้ได้
ไม่ต้องกล่าวให้มากความ หลังเรือรบหันข้างและทอดสมอกลางทะเล ก็เปิดฉากยิงทันที ปืนใหญ่ทุกกระบอกคำรามสนั่น กระสุนจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งข้ามระยะทางหลายลี้ กระแทกใส่กลุ่มเรือรบโจรสลัดกลางทะเล