เผยชีอินกล่าวอย่างขุ่นเคือง
“ข้าจะตัดหัวขุนนางสุนัขสักสองสามคนก่อน แล้วลากเจ้าจ้าวฉุนนั่นออกไปประจาน ให้มันเอาหน้าซุกดินยังกล้าเสนอหน้าเลือกหญิงงามอีก...ฮึ ๆ”
“พอเถิด พอเถิด พี่เผยระงับโทสะก่อน เรื่องการเมืองมิใช่จะเล่นกันเช่นนี้”
ไป๋จิ้งตบหลังเผยชีอินเบา ๆ พลางปลอบให้นางคลายโทสะ
เผยชีอินหันหลังไปจัดชารินดื่มด้วยตนเอง
“น้องสาว เจ้ายังใจอ่อนเกินไป ไม่ควรให้จ้าวฉุนเข้าวัง ปล่อยให้เขาหมกตัวอยู่ในเมืองซ่างหลินก็พอแล้ว จะปล่อยออกมาก่อเรื่องวุ่นวาย เห็นทีจะไม่รู้จักที่ตาย”
“พอเถิด ราชวงศ์ต้าจงเพิ่งสงบลง อย่าก่อคลื่นเลือดลมอีกเลย ราษฎรเพิ่งได้อยู่อย่างสงบไม่กี่วัน เกรงว่าจะต้องหวาดผวากันอีก”
เผยชีอินเงยหน้าดื่มชาจนหมด ก่อนแย้มยิ้มอย่างประหลาด
“น้องสาว ให้ข้าลอบเข้าไปในนครหลวง จัดการหัวโจกไร้ยางอายพวกนั้น...”
กล่าวถึงตรงนี้ นางทำมือเป็นดาบ แล้วฟันลงเบื้องล่าง
“เฮ้อ ท่านเผย ท่านเป็นขุนนางขั้นสี่แห่งราชวงศ์ต้าจง อย่าเอ่ยถึงธุรกิจเก่าที่ท่านถนัดอีกเลย”
ไป๋จิ้งมีสีหน้าเคร่งขรึม
เผยชีอินเบ้ปาก ไม่เอ่ยอะไรอีก
ไป๋จิ้งหันไปกล่าวว่า “มาคนหนึ่ง เอากระดาษกับพู่กันมา”
นางกำนัลถือถาดไม้เดินเร็วเข้ามา วางกระดาษกับพู่กันเรียงอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะหนังสือ แล้วถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ
ไป๋จิ้งจรดพู่กัน ขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเริ่มเขียน
นครหลวง จวนอัครมหาเสนาบดี
เหวินเฉิงชราลงทุกที ริ้วรอยเพิ่มขึ้นอีกหลายเส้น ผมขาวก็ยิ่งมีมากขึ้นทุกวัน
เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเฉาเต๋ออวิ้นจัดทำราชโองการขึ้นมาชุดหนึ่ง แล้วแจกจ่ายไปทั่วทุกแห่ง
เดิมทีราชโองการเหล่านี้ต้องผ่านการแนบความเห็นและลงความเห็นชี้ขาดจากเขาผู้เป็นอัครมหาเสนาบดีก่อนจึงจะส่งออกไปได้ แต่บัดนี้เฉาเต๋ออวิ้นกลับข้ามหัวเขาไป