จิงหงเฟยหัวเราะเสียงดังพลางกล่าว
“ฮ่า ๆ ๆ แม่ทัพโปรดวางใจ ต่อให้พวกมันมีคนมากเพียงใด ก็ขวางปืนไฟของพวกเราไม่ได้ ทั้งยังต้านทานการโจมตีของทหารม้าเหล็กแห่งกองทัพเจิ้นซีไม่ไหว”
“ใช่แล้ว แม่ทัพฉิน ครานี้พวกเราฆ่าได้สะใจยิ่ง ทหารซีเซี่ยที่ตายในมือข้า อย่างน้อยก็สามสิบกว่าคน หรืออาจถึงห้าสิบคน”
แม่ทัพอีกคนกล่าวเสียงดัง
ฉินเหมี่ยนรองแม่ทัพตบไหล่ชายผู้นั้น
“เฮ้อ แม่ทัพเจี่ยนไห่เลี่ยง ครานี้สร้างความชอบไว้ไม่น้อย ตำแหน่งแม่ทัพองครักษ์ของเจ้าคงควรเลื่อนขั้นได้แล้วกระมัง”
แม่ทัพที่ชื่อเจี่ยนไห่เลี่ยงหัวเราะหึ ๆ “ฮี่ ๆ เช่นนั้นก็ต้องดูพี่ใหญ่ของพวกเราแล้ว พวกเราเพียงติดตามพี่ใหญ่ให้มั่น เมื่อพี่ใหญ่ก้าวหน้าขึ้น จะยังขาดหนทางเติบโตของพี่น้องอย่างพวกเราได้หรือ”
บนใบหน้าฉินฟางเผยความภาคภูมิใจอยู่บ้าง
“ศึกครานี้ พวกเราทุกคนล้วนได้ประโยชน์ไม่น้อย รอท่านอ๋องเสด็จกลับจากต้าเหอ เมื่อทราบผลงานศึกเช่นนี้ ย่อมมีรางวัลให้พวกเราไม่น้อย การเลื่อนยศเลื่อนบรรดาศักดิ์ย่อมต้องมาก่อน”
ฉินเหมี่ยนยิ้มพลางกล่าวว่า “พี่ใหญ่ อย่างไรพวกเราก็ต้องให้หยินโจวเสียเลือดเสียเนื้อบ้างกระมัง”
จิงหงเฟยกล่าวเสียงดังว่า “นั่นเป็นเรื่องแน่นอน พวกเราเสี่ยงชีวิตสู้รบเพื่อคลี่คลายวงล้อมหยินโจว พวกเขากลับนั่งเสวยสุข หากไม่มอบทรัพย์สินออกมาบ้าง พวกเราจะยอมรามือได้อย่างไร”
ฉินฟางพยักหน้า “กองทัพของเราใกล้ถึงเขตชานเมืองหยินโจวแล้ว หากบุกต่อไป ก็จะปะทะกับทหารชายแดนรอบนอกเมืองหยินโจว หลี่จี้ผิงแม่ทัพหยินโจวคงเตรียมเสบียงไว้ให้พวกเราไม่น้อย ถึงเวลานั้นอย่าได้เกรงใจเขา”
“ถูกต้อง แม่ทัพกล่าวได้ถูกต้องยิ่ง ฮ่า ๆ ๆ...”