ความสัมพันธ์ระหว่างหลิ่วซูเสวี่ยกับจ้าวเทียนอวี๋ก็ซับซ้อนยิ่งนัก
“ไม่ทราบว่าคุณชายจ้าวมาที่นี่ด้วยธุระอันใด”
จ้าวเทียนอวี๋นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ท่านอัครมหาเสนาบดี บัดนี้ท่านผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์อยู่ไกลถึงต้าเหอ ราชสำนักต้าจงภายใต้การดูแลของท่านอัครมหาเสนาบดีก็ค่อย ๆ สมบูรณ์ขึ้นแล้ว มิใช่เพียงราชโองการดำเนินไปโดยราบรื่น ประชาชนอยู่เย็นเป็นสุข เพียงแต่…”
กล่าวถึงตรงนี้ จ้าวเทียนอวี๋กวาดตามองรอบด้าน ก่อนลดเสียงลงเล็กน้อย
“จนถึงวันนี้ ราชสำนักต้าจงก็ยังไร้ความชอบธรรม นครหลวงกับพระราชวังหลวงยังไม่มีผู้ใดเข้าไปประทับ ท่านอัครมหาเสนาบดีไม่เห็นหรือว่านี่เป็นข้อบกพร่องใหญ่หลวง”
เหวินเฉิงมีสีหน้าเรียบเฉย “หึ ๆ เรื่องใหญ่เช่นนี้ ย่อมต้องให้ท่านผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์จัดการด้วยตนเอง ข้าตัดสินใจแทนไม่ได้”
จ้าวเทียนอวี๋ยิ้ม “ย่อมเป็นเช่นนั้น ทว่าปัญหาคือ ฮ่องเต้ต้าจงยังคงเป็นจ้าวฉุน ตระกูลจ้าวของข้าก็ยังเป็นราชวงศ์ต้าจง การเข้าไปประทับในพระราชวังหลวงมิใช่เรื่องชอบธรรมอยู่แล้วหรือ”
เหวินเฉิงเคาะนิ้วลงบนโต๊ะชา ใบหน้าฉายแววครุ่นคิด
“เรื่องนี้…ที่คุณชายจ้าวกล่าวก็ไม่ผิด ท่านผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์มิได้ทิ้งถ้อยคำใด ๆ เกี่ยวกับราชวงศ์ต้าจงไว้ ข้าไม่กล้าเอ่ยถึงเรื่องนี้โดยพลการ”
จ้าวเทียนอวี๋ผายมือทั้งสองข้าง “ไม่จำเป็นต้องหารือหรอก ท่านอัครมหาเสนาบดี หลินเฟิงไม่เคยกล่าวว่าจะปลดฮ่องเต้ต้าจงมิใช่หรือ”
“เอ่อ…เป็นเช่นนั้น”
“ในเมื่อฮ่องเต้ต้าจงยังประทับอยู่ เหตุใดจึงเข้าไปประทับในพระราชวังหลวงไม่ได้”
“เรื่องนี้หรือ…ท่านผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ก็ไม่ได้กล่าวไว้”
จ้าวเทียนอวี๋โบกมือ “หลินเฟิงไม่กล่าว ก็เท่ากับยอมรับโดยปริยาย ความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า เขาปราบจ้าวเจิง แล้วเก็บฮ่องเต้ต้าจงจ้าวฉุนไว้ มิใช่หมายความว่ายังคงยอมรับจ้าวฉุนเป็นฮ่องเต้ต้าจงหรือ”