หลินเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนเอ่ยว่า “น่าเริ่น เจ้าแบ่งทหารม้าสามพันนายจากกองกำลังเผ่าคู่ลั่ว แล้วให้เถาจินวั่งแบ่งทหารม้าอีกสองพันนาย คอยย้อนกลับไปป้องกันตามแนวเสบียงของเรา”
น่าเริ่นแสยะยิ้ม “นายท่าน พวกเขามีกองกำลังชั้นยอดถึงสามหมื่นนาย”
“เจ้าไม่ต้องปะทะกับพวกเขา เพียงรักษาเมืองปาหลู่เค่อซือกับเมืองต๋าตู้เอ๋อร์ไว้ให้มั่น อย่าให้พวกเขามีที่มั่นตั้งหลักได้ก็พอ”
น่าเริ่นพยักหน้า “ไม่มีปัญหา เรื่องนี้มอบให้ข้า ท่านวางใจได้”
“ไปเถิด จงเข้าเมืองไปตั้งรับก่อนพวกเขา”
“ขอรับ นายท่าน”
น่าเริ่นประสานมือแล้วจากไป
หลินเฟิงหันไปสั่ง “แจ้งจูเจี๋ย ให้เก็บกวาดจุดเสบียง แล้วถอนกำลังทั้งหมดเข้าเมือง”
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ “ส่งคนไปแจ้งหวังเฉียน ให้เตรียมกำลังพลไว้ที่เมืองชายแดนเจิ้นซี เฝ้าระวังชายแดน ป้องกันคนเถื่อนสามหมื่นนายบุกเข้ามา”
มีคนรีบไปรับคำสั่งทันที
เผยชีอินถามอย่างกังวล “แม่ทัพ แล้วพวกเราจะทำอย่างไร”
“รอ”
เผยชีอินขมวดคิ้วถาม “รออะไร”
“รอให้พวกเขาเผยทิศทางและเป้าหมายให้ชัดเจน จากนั้นเราจะไปยึดเมืองคาล่าชิ่น”
“เข้าใจแล้ว แม่ทัพ”
เมื่อทุกคนได้ฟัง ต่างก็เข้าใจแผนการของหลินเฟิง รวมถึงมาตรการต่าง ๆ ที่เขาวางไว้รับมือกองกำลังชั้นยอดของเที่ยเจิน
หลังจากฉือกู่ขู่นำทัพเดินทางไปทางเมืองถู่มั่วเท่อเอ่อร์ได้ระยะหนึ่ง จู่ ๆ ก็เปลี่ยนทิศ มุ่งหน้าไปทางเมืองปาหลู่เค่อซือ
เขาต้องการฉวยช่วงเวลาที่ต่างกันเช่นนี้ ทำให้หลินเฟิงตั้งตัวไม่ทัน แล้วชิงยึดเมืองปาหลู่เค่อซือให้ได้ก่อนกองทัพเจิ้นซี
ทว่าเขากลับมองข้ามความสามารถในการลาดตระเวนของทหารม้าสอดแนมแห่งกองทัพเจิ้นซี เมื่อฝ่ายเขาเลี้ยวเปลี่ยนทิศทาง ทหารม้าสอดแนมอีกฝั่งก็ส่งข่าวไปถึงมือหลินเฟิงแล้ว