เหล่าองครักษ์ต่างจ้องหน้ากัน ไม่มีผู้ใดตอบ
ครู่หนึ่ง หัวหน้าหน่วยองครักษ์จึงตอบอย่างระมัดระวังว่า “ท่านแม่ทัพ เป็นปืนไฟขอรับ ปืนไฟจำนวนมาก”
“ปืนไฟจำนวนมาก?”
หวังหมิงหล่างส่ายหน้าอย่างเชื่องช้า “ทหารกองทัพเจิ้นซีมีปืนไฟกันคนละกระบอก แต่ก็ยังไม่อาจสร้างความเสียหายได้ถึงเพียงนี้ หรือว่า...”
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า
“สวรรค์จะประสงค์ให้ซีเซี่ยล่มสลายหรือ?”
หัวหน้าหน่วยองครักษ์มิได้ใส่ใจเรื่องอื่น ห่วงเพียงความปลอดภัยของหวังหมิงหล่าง เขาหันไปมองทางไกลแวบหนึ่ง
“ท่านแม่ทัพ พวกเราจะกลับค่าย หรือว่า...”
“ไป กลับไปพบท่านถ่งหลิ่ง ค่ายของเราคงต้านไว้ไม่อยู่แล้ว”
หวังหมิงหล่างกล่าวอย่างเด็ดขาด
กองทัพเจิ้นซีมีอาวุธร้ายกาจถึงเพียงนี้ แม้กำลังพลของตนจะมีจำนวนมาก แต่ยังต้านอีกฝ่ายไว้ไม่ถึงหนึ่งเค่อ ค่ายที่แข็งแกร่งเพียงใด เกรงว่าก็ยากจะรักษาไว้ได้
หวังหมิงหล่างมีสติยิ่ง หากกลับค่ายในยามนี้ก็เท่ากับไปตาย
“ขึ้นม้า ไป!”
เหล่าองครักษ์ช่วยพยุงหวังหมิงหล่างขึ้นหลังม้า จากนั้นคุ้มกันอยู่สองข้าง มุ่งหน้าไปยังค่ายใหญ่
ขณะเดียวกัน ทหารม้าศึกกว่าหมื่นนายของกองทัพเจิ้นซีก็สังหารทหารซีเซี่ยที่อยู่หน้าค่ายจนแตกกระเจิง
เนื่องจากค่ายทหารซีเซี่ยแข็งแกร่ง ทหารม้าจึงไม่อาจฝ่าแนวรั้วค่ายเข้าไปได้ ภายในค่ายมีพลธนูซีเซี่ยอยู่ไม่น้อย พวกเขาจึงเข้าใกล้แนวรั้วไม่ได้
หูกว่างสั่งให้ทั้งกองทัพถอยออกมาชั่วคราว
หูจิ้นไฉพาหน่วยองครักษ์ควบม้ามาถึงหน่วยหย่วนเจิงที่หนึ่งของเวินเจี้ยนแล้ว รถปืนกลหนักเคลื่อนที่ช้า พวกเขายังอยู่ห่างจากค่ายทหารซีเซี่ยกว่าสองลี้
“แม่ทัพเวิน กองทัพของท่านมั่นใจว่าจะตีค่ายได้หรือไม่?”