หลินเฟิงส่ายหน้า “ค่ายที่โจรสลัดตั้งอยู่นอกเมืองนั้นแข็งแกร่งยิ่ง อีกทั้งวางแนวป้องกันไว้อย่างรัดกุม การบุกโจมตีค่ายจึงไม่สะดวกนัก”
เผยชีอินเองก็รู้ถึงสถานการณ์เช่นนี้ จึงขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ผ่านไปนาน
“โจรสลัดมีกำลังพลมากมาย พวกเราคงตีได้ยาก”
หลินเฟิงใช้กิ่งไม้ขีดเขียนบนพื้นเช่นกัน
“กองปราบโจรมีทหารม้าเพียง 800 นาย หากปะทะกันเป็นขบวนใหญ่ ย่อมเสียเปรียบแน่...”
ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย
“ข้าคิดว่า พวกเรายังต้องใช้กลยุทธ์เดิมต่อไป”
“เผาเรือ”
ทั้งสองเอ่ยออกมาพร้อมกันแทบจะในเวลาเดียวกัน
“ถูกต้อง พวกเราจะก่อกวนจังหวะการบุกตีเมืองจากรอบนอก ทำให้พวกมันไม่อาจจดจ่อกับการโจมตีเมืองฝูหนิงได้ และช่วยให้เหล่าหูมีเวลาพักหายใจ”
“ที่สำคัญคือ เมื่อเผาเรือรบของโจรสลัดได้ เส้นทางน้ำก็จะเปิดโล่ง ข้าคาดว่าแปดเมืองเจิ้นซีคงไม่ทอดทิ้งเหล่าหู เพียงแต่คนและเรือยังเดินทางมาไม่ได้”
หลินเฟิงกล่าวถึงตรงนี้ก็โบกมือให้เผยชีอินนำแผนที่ออกมา แล้วเริ่มหารือกัน
โจรสลัดอาศัยกำลังพลที่มีมากมาย จึงเริ่มโยกย้ายกำลังไปตั้งรับทางเหนือของเมืองฝูหนิงอีกครั้ง ยังคงปิดล้อมเมืองประจำแคว้นไว้อย่างแน่นหนา
แผนการของอัตสึมิ อากิยามะคือใช้ค่ายที่แข็งแกร่งป้องกันการโจมตีของทหารม้าศึกกลุ่มนี้ ขอเพียงไม่ปะทะกับพวกมันกลางทุ่งโล่ง ม้าศึกก็จะสูญเสียความได้เปรียบไป
เป้าหมายอันดับแรกของนางคือการตีเมือง ต้องยึดเมืองฝูหนิงให้ได้โดยเร็วที่สุด
เช่นนี้จึงจะมีคำตอบให้ตระกูลและเหล่าทหารใต้บังคับบัญชา
การศึกยืดเยื้อมานานถึงเพียงนี้ เหล่าทหารต่างเริ่มเกียจคร้าน หากยังไม่คว้าชัยชนะมาให้ได้สักครั้ง ขวัญกำลังใจกองทัพย่อมสั่นคลอน ทั้งขวัญศึกก็จะตกต่ำถึงขีดสุด