เมิ่งเยี่ยนหลงพาคนมาหลายคน แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้ ได้แต่เฝ้ามองฝูงชนสลายตัวอยู่ในที่มืด
คนกลุ่มหนึ่งแบกชายสามคนที่หมดสติ เดินก้าวฉับ ๆ เข้าไปในลานเรือน ผู้คนรายล้อมอยู่มากมาย จึงมองไม่เห็นหน้าตาของทั้งสาม ทว่าในเมื่อคนสิบกว่าคนรุมทำร้ายคนสามคนที่กำลังหลับอยู่ จะผิดพลาดได้อย่างไร
“เอาละ ไปกันเถิด เจ้าสามคนนั่นคงหนีไปเองแล้ว กลับไปนอนกันเถิด”
เมิ่งเยี่ยนหลงกล่าวเสียงเบา
กล่าวจบก็พาคนอีกหลายคนลอบออกจากสำนักคุ้มกันไป
เพื่อไม่ให้กิจการต้องสะดุด สำนักคุ้มกันหงเซิ่งจึงจัดเตรียมอาหารเช้าไว้ไม่ขาดตกบกพร่อง ยามต้นยามเฉิน ยามคุ้มกันและคนเดินทางนำขบวนแทบทั้งหมดจะเร่งรุดเข้าสำนักคุ้มกันมากินอาหารเช้า
เมิ่งเยี่ยนหลงเดินทอดน่องเข้าประตูสำนักคุ้มกันหงเซิ่ง โดยมีเหล่ายามคุ้มกันสิบกว่าคนรายล้อม
เขาไม่ร้อนใจ เพราะหากเขายังไม่มาถึง สำนักคุ้มกันก็จะยังไม่เริ่มแจกอาหารเช้า
เมื่อคืนเขาพาคนไปจัดการเจ้าพวกดื้อรั้นสามคน บัดนี้ยิ่งไม่มีผู้ใดกล้าก่อเรื่องต่อหน้าเขา
เหล่ายามคุ้มกันและคนเดินทางนำขบวนต่างเชื่อฟังเมิ่งเยี่ยนหลงยิ่งกว่าตอนอยู่ต่อหน้าหัวหน้าสำนักคุ้มกันอย่างพังจี้เซิ่งเสียอีก
คนสิบกว่าคนเข้าไปในโรงอาหารของสำนักคุ้มกัน เห็นผู้คนนับสิบกำลังต่อแถวรอรับอาหารเช้า
ด้านหน้ามีพื้นที่ว่างอยู่ส่วนหนึ่ง ซึ่งเว้นไว้ให้เมิ่งเยี่ยนหลงโดยเฉพาะ
แน่นอนว่าเขาไม่จำเป็นต้องไปต่อแถวรับอาหารด้วยตนเอง ลูกน้องคนหนึ่งจัดการแทนไว้นานแล้ว
ทว่าเมิ่งเยี่ยนหลงเพิ่งนั่งลงบนที่ของตน พอหันไปมองก็พลันชะงักงัน
เห็นพี่น้องตระกูลหลินทั้งสามก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ปลายโต๊ะยาว ราวกับไม่สนใจผู้ใด