ภายในกระโจมบัญชาการกลางอันกว้างใหญ่เงียบงันไปชั่วครู่ ก่อนเสียงโห่ร้องยินดีและเสียงหัวเราะครื้นเครงจะดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า
พวกเขาไม่ได้ออกรบอย่างยิ่งใหญ่เช่นนี้มานานแล้ว อารมณ์ที่อัดอั้นอยู่ในใจพลันปะทุออกมา ต่างพากันระบายและปลดปล่อยอย่างเต็มที่
กองทัพที่สามแห่งซีเซี่ยกำลังเฉลิมฉลอง ทหารทั้งกองทัพต่างร่วมยินดี
ภายในเมืองชายแดนเจิ้นซี แม่ทัพเอกหูจิ้นไฉยิ่งตื่นเต้นเป็นพิเศษ
เพราะในที่สุดเขาก็ได้รับจดหมายจากผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์หลินเฟิง เป็นจดหมายที่เขียนถึงตนโดยเฉพาะ
แม้ในจดหมายจะมีเพียงไม่กี่คำ ล้วนเป็นคำสั่งให้เขาระดมกำลังทหารไปช่วยกองทัพหยินโจวโต้กลับกองทัพซีเซี่ย
แต่เมื่อหูจิ้นไฉมองลายเซ็นนั้น ในใจก็รู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก พลันรู้สึกราวกับร่างกายตั้งตรงสง่าผ่าเผยขึ้นมา
นี่คือพลังแห่งศรัทธา ในใจเขา หลินเฟิงมิใช่เพียงพี่ใหญ่อีกต่อไป หากเป็นความเชื่อมั่นที่คอยสนับสนุนให้เขาเอาชนะทุกสิ่ง
ตลอดหลายวันที่หลินเฟิงหายตัวไป แม้หูจิ้นไฉกับแม่ทัพเอกหวังเฉียนและคนอื่น ๆ จะหารือกันอยู่หลายครั้ง ต่างก็เชื่อมั่นอย่างหนักแน่นว่าพี่ใหญ่จะต้องกลับมา แผ่นดินต้าจงต้องมีเขาคอยค้ำจุน กองทัพเจิ้นซีทั้งหมดก็ต้องมีหลินเฟิงเป็นจิตวิญญาณของกองทัพ
เมื่อปราศจากหลินเฟิง ในใจทุกคนต่างมีความหวาดหวั่น แม้ไม่มีใครเอ่ยออกมา แต่ต่างก็มองเห็นได้จากแววตาของกันและกัน
บัดนี้หูจิ้นไฉสัมผัสได้อย่างแท้จริงว่า เพียงได้รับจดหมายที่หลินเฟิงเขียนด้วยมือตนเอง ก็ทำให้เขาตื่นเต้นถึงเพียงนี้
ใต้หล้าต้าจงนี้จะขาดหลินเฟิงไปมิได้
ไม่มีสิ่งใดต้องพูดให้มากความ ไม่ว่าจักรพรรดิซีเซี่ยจะเป็นผู้ใด เมื่อพี่ใหญ่มีคำสั่งมา ก็ลงมือรบเสีย กองทัพเจิ้นซีเคยกลัวผู้ใดกัน
“ทหาร! ระดมทหารม้าศึกหนึ่งหมื่นนาย เตรียมพร้อมรอคำสั่ง”