หลินเฟิงมองไอโกะ ไอโกะเองก็มองหลินเฟิงอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ
สายตาของทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ ไม่มีผู้ใดหลบเลี่ยง
อาจเป็นเพียงชั่วครู่ หรืออาจยาวนานเนิ่นนาน
“องค์หญิงไอโกะ ท่านคิดจะสละชีวิตตนเองเพื่อราชวงศ์ต้าเหอจริงหรือ?”
ไอโกะชะงัก นางเพิ่งตกอยู่ในห้วงตื่นเต้นฮึกเหิม รู้สึกว่าสายตาของหลินเฟิงเร่าร้อนจนแสบตา ราวกับได้พบความละโมบอันเป็นธรรมชาติของบุรุษ
ทว่าถ้อยคำของหลินเฟิงกลับราวกับน้ำเย็นถังหนึ่ง สาดดับความปรารถนาของไอโกะจนมอดสิ้น
“ท่านอ๋อง ไอโกะไม่เข้าใจความหมายของท่าน”
หลินเฟิงถอนหายใจ “ท่านยังเยาว์วัยและงดงาม เป็นช่วงเวลาที่งดงามที่สุดในชีวิต ข้าให้โอกาสท่านมาหลายครั้งแล้ว หวังว่าท่านจะเลือกทางที่ถูกต้อง”
“ท่านอ๋อง ไอโกะเลือกปรนนิบัติท่านไปชั่วชีวิต”
หลินเฟิงส่ายหน้า “ท่านแสดงได้ไม่เลว น่าเสียดายที่หลอกข้าไม่ได้”
ไอโกะสูดลมหายใจลึก “ท่านอ๋อง พวกเราสองคนมาสวามิภักดิ์ท่านด้วยใจจริง หากท่านคิดว่าถูกหลอก เหตุใดจึงยังเก็บพวกเราไว้ข้างกายเล่า?”
หลินเฟิงยิ้มบาง “แม้เจ้าและข้าจะอยู่ฝ่ายตรงข้าม แต่ในใจข้ากลับต่อต้านการใช้กำลังทำลายสิ่งมีชีวิตที่งดงามเช่นนี้ ข้ารู้จุดประสงค์ที่พวกเจ้าสองคนไม่ยอมจากไป แต่ก็ยังเก็บพวกเจ้าไว้ข้างกาย เช่นเดียวกับที่ข้าเดินทางเข้าเมืองรักษาการณ์ทางตะวันตกเฉียงเหนือของต้าเหอเพียงลำพัง”
ไอโกะทำหน้างุนงง “เรื่องนี้เกี่ยวข้องอันใดกับการที่ท่านเดินทางเข้าเมืองรักษาการณ์เพียงลำพัง?”
หลินเฟิงโบกมือ “เรื่องนี้ก็เพียงพอจะพิสูจน์แล้วว่า แค่ข้าเอ่ยปากคำเดียวก็ทำลายพวกเจ้าได้ ส่วนพวกเจ้าคิดจะทำร้ายข้า กลับยากเย็นราวกับปีนขึ้นสวรรค์”