“เห็นเจ้ายังหนุ่มแน่น มือเท้าก็ครบถ้วน ร่างกายยังแข็งแรงดี เหตุใดถึงตกน้ำจนเกือบจมน้ำเล่า?”
หญิงชาวประมงยื่นมือมาบีบแขนขาของหลินเฟิงอย่างสงสัย
“เฮ้อ กระแสน้ำเชี่ยวเกินไป ข้าตั้งใจจะว่ายน้ำ...”
หลินเฟิงอธิบาย ทว่าในใจกลับสงสัยปฏิกิริยาของตน เหตุใดจึงอ่อนแอถึงเพียงนี้?
หรือเป็นเพราะได้รับผลกระทบจากกระบี่หักหนักขึ้นกัน?
หญิงชาวประมงคิ้วเข้มตาโตลูบกระบี่หักตรงเอวของหลินเฟิง ก่อนเอ่ยด้วยความประหลาดใจ
“เจ้ายังรู้วิชายุทธ์ด้วยหรือ? นี่ดาบหรือกระบี่กัน น่าเสียดายที่หักเสียแล้ว”
พอได้ยินเช่นนั้น ชายฉกรรจ์ไว้หนวดเคราก็รีบเข้ามาดู
“โอ้ เป็นดาบจริงด้วยนี่นา เจ้าหนุ่ม ถูกคนตีตกน้ำมาหรือ?”
หลินเฟิงไม่อยากต่อความยืดยาวกับพวกเขา จึงเลียริมฝีปากก่อนเอ่ยว่า
“ท่านทั้งสองช่วยส่งข้าไปเมืองลั่วซีได้หรือไม่ ข้าจะตอบแทนอย่างงาม”
ชายฉกรรจ์ไว้หนวดเคราไม่สนใจคำพูดของเขา เอาแต่ขมวดคิ้วมองกระบี่หัก
“อาศัยอาวุธพังๆ ของเจ้านี่หรือ? ครอบครัวคงไม่มีเงินมากมาย แล้วจะเอาอะไรมาให้พวกข้าตอบแทนอย่างงาม?”
หญิงชาวประมงคิ้วเข้มกลับถลึงตาใส่เขา “แค่ไปส่งสักช่วงหนึ่ง จะเสียเวลาอะไรนักหนา”
“ฮึ เจ้าเห็นหนุ่มหน้าขาวแล้วทนไม่ได้สินะ ไม่ไปส่ง!”
ชายฉกรรจ์ไว้หนวดเคราโมโหขึ้นมา
“คนที่เจ้าช่วยไว้แท้ๆ กลับมาโทษข้าเสียได้ หนุ่มหน้าขาวแล้วอย่างไร หน้าตาดีกว่าเจ้าตั้งหมื่นเท่า!”
“เขาหน้าตาดีนัก เจ้าก็ไปอยู่กับเขาเสีย จะได้ไม่ต้องกินข้าวของข้ามากมาย”
“ข้ามีมือมีเท้า วันๆ จับปลาได้น้อยกว่าเจ้าที่ไหน ต้องให้เจ้าเลี้ยงดูหรือ?”
“ดี! ถ้าเก่งนักก็ไปจับปลาเลี้ยงตัวเอง อย่ามาพึ่งข้า!”