เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉินเหมี่ยนก็หันไปมองจิงหงเฟยซึ่งอยู่ทางขวามือของฉินฟาง
ฉินเหมี่ยนเอ่ยตอบ
“เรื่องผิดปกติย่อมมีเงื่อนงำ บางทีอาจไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่รู้จักจำ แต่อาจมีเล่ห์กลซ่อนอยู่”
จิงหงเฟยโต้ว่า “เจ้าอย่าระแวงไปเสียทุกเรื่อง พวกเขาพ่ายแพ้มาสี่คราแล้ว หากมีวิธี เหตุใดก่อนหน้านี้ถึงไม่ใช้เล่า?”
ฉินเหมี่ยนเพียงสงสัย แต่ไม่มีหลักฐานแน่ชัด จึงไม่สะดวกจะโต้เถียงกับเขาต่อ
ฉินฟางผ่อนลมหายใจ “คำกล่าวของแม่ทัพฉินเหมี่ยนมิใช่ไร้เหตุผล ระมัดระวังไว้ย่อมไม่เสียหาย แต่ละกองอย่าประมาทศัตรู จิงหงเฟยรับผิดชอบโจมตีปีกขวา เจี่ยนไห่เลี่ยงโจมตีปีกซ้าย ส่วนข้าจะนำกำลังโจมตีตรงกลาง จะมีเล่ห์กลหรือไม่ก็ตาม ต่อหน้าอาวุธปืนอันดุดันของกองทัพเจิ้นซี ทหารซีเซี่ยมากเพียงใดก็เป็นเพียงเศษซาก”
จิงหงเฟยขานรับเสียงดัง “ถูกต้องแล้ว คำของพี่ใหญ่ย่อมไม่ผิดพลาด คอยดูเถิด ข้าจะทำลายแนวป้องกันปีกขวาของพวกมันให้สิ้นซาก”
เจี่ยนไห่เลี่ยงก็ส่งเสียงขานรับตาม
ฉินฟางยกทวนในมือขึ้นชูสู่ท้องฟ้า
“ทหารทุกคนฟังคำสั่ง! ชาวซีเซี่ยล้วนเป็นแกะไร้กำลังรบ จงบุกเข้าไปสังหารพวกมัน ผู้ใดหาญกล้าบุกไปข้างหน้า สังหารได้หนึ่งคนรับเงินสามตำลึงเงิน สองคนรับเพิ่มที่นานห้าไร่ สามคนเลื่อนขั้นหนึ่งระดับ...”
เสียงของฉินฟางเต็มไปด้วยคำล่อใจ ดังก้องไปทั่วหูของทหารม้าศึกกองทัพเจิ้นซี ผู้คนต่างได้ยินแล้วใจเต้นระรัว เลือดลมพลุ่งพล่าน
ราวกับวันคืนอันงดงามอยู่ตรงหน้า ชาวซีเซี่ยที่อยู่ห่างออกไปสามลี้กำลังรอให้พวกเขาไปเก็บเกี่ยวศีรษะ เพียงควบม้าไปข้างหน้า กองทัพซีเซี่ยที่เรียงรายแน่นขนัดก็ไม่ต่างจากต้นกุยช่ายที่รอให้เก็บเกี่ยวเป็นแถว ๆ
ท่ามกลางความฮึกเหิม ทุกคนแทบฟังไม่รู้เรื่องแล้วว่าผู้อื่นพูดอะไร ทวนเล่มนั้นที่อยู่เบื้องหน้ากวัดแกว่งกลางอากาศอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตวัดลงอย่างฉับพลัน