หลินเฟิงก้าวไปข้างหน้า ใช้ดาบชี้ไปยังนักรบโจรสลัดหลายคนที่ขวางอยู่หน้าเหมียวฉางเฟิง
“ถอยไปสามจั้ง”
นักรบโจรสลัดไหนเลยจะยอมทำตามคำขู่ของเขา ที่นี่เป็นถิ่นของพวกตน ชาวต้าเจิ้งยังกล้าชักดาบใส่พวกตนอีกหรือ
เบื่อชีวิตแล้วกระมัง
นักรบโจรสลัดทั้งสี่ไม่รอคำสั่งจากโฮโจ โนบุนาริ ใบหน้าแสยะยิ้ม ก่อนชักดาบตรงที่เหน็บอยู่ข้างเอวออกมา
โฮโจ โนบุนาริเห็นดังนั้นก็รู้ว่าเรื่องกำลังจะแย่
ความหมายของโทกุงาวะ อิเอฮิระคือให้เขาใช้กำลังอันแข็งแกร่งข่มขวัญ บีบให้ชาวต้าเจิ้งยอมจำนน มิได้สั่งให้ลงมือจริง
“เอ่อ...”
เขาเพิ่งอ้าปาก คิดจะห้ามนักรบทั้งหลายลงมือ ทว่าเสียงของเขากลับช้าเกินกว่าดาบของหลินเฟิงมากนัก
เมื่อเห็นนักรบโจรสลัดทั้งสี่ชักดาบ หลินเฟิงก็ออกแรงถีบเท้า ร่างทะยานเป็นเงาจางวูบหนึ่ง ก่อนหายไปจากสายตาทุกคน
โฮโจ โนบุนาริเพิ่งเปล่งคำออกมาได้อีกสองคำ “...อย่า...”
หลินเฟิงปรากฏตัวข้างกายเหมียวฉางเฟิงแล้ว บนดาบเหล็กในมือมีเลือดสีแดงสดสายหนึ่งไหลตามคมดาบลงมา
นักรบโจรสลัดทั้งสี่ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ดวงตาเหม่อลอยจับจ้องเบื้องหน้า
ในยามนั้นเอง โฮโจ โนบุนาริจึงเอ่ยคำสุดท้ายจบ
“...ลงมือ”
ชั่วพริบตาต่อมา เลือดสาดกระเซ็นจากลำคอของนักรบโจรสลัดทั้งสี่ ร่างอ่อนยวบล้มลงกับพื้น
รูม่านตาของโฮโจ โนบุนาริหดวูบ ร่างสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
เขาหันมองเหล่าทหารรอบด้าน แม้ดาบตรงจะวาววับและมีจำนวนคนมากมาย
แต่เขารู้ดี หากมู่ชวนผู้นี้คิดจะสังหารตน ต่อให้มีคนมากเพียงใดก็ขวางความเร็วประหนึ่งภูตพรายของอีกฝ่ายไม่ได้
เขายกมือทั้งสองขึ้น “ทุกคนอย่าขยับ ถอยไป!”
เขาพูดเป็นภาษาโจรสลัด สั่งเหล่าทหารที่ล้อมเข้ามาให้ถอยหลัง