หลินเฟิงจนปัญญา จึงได้แต่ตามเขาไป
เขาก้าวเข้าไปในประตูเรือน
น้องสาวของหลินเฟิงปีนี้อายุครบ 15 ปีแล้ว ส่วนสูงเพิ่มขึ้นมาก
ครั้นได้ยินว่าหลินเฟิงกลับมา นางก็รีบวิ่งออกจากห้อง แล้วโผเข้าหาอ้อมอกของเขาเช่นเดียวกับเมื่อก่อน
หลินเฟิงตบหลังหลินโชวเบา ๆ
“โตเป็นสาวแล้ว ยังทำเช่นนี้อีก ประเดี๋ยวผู้คนจะหัวเราะเอา”
หลินโชวไม่สนใจ ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของหลินเฟิง ออดอ้อนอยู่ครู่หนึ่งจึงยอมผละออก
“ท่านพ่อล่ะ?”
หลินโชวกระซิบข้างหูหลินเฟิง “ท่านพ่อหลบอยู่ในห้อง นับเงินอยู่เจ้าค่ะ”
“หืม? เงินมาจากไหน?”
หลินเฟิงถามด้วยความประหลาดใจ
หลินโชวกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “มีผู้คนมากมายส่งมาให้ ปฏิเสธอย่างไรก็ไม่ยอมรับกลับไป”
หลินเฟิงส่ายหน้า “เงินของข้าพวกเจ้าก็ใช้ไม่หมดอยู่แล้ว จะรับของผู้อื่นไปอีกทำไม เฮ้อ...”
ป๋อหนานจื่อติดตามอยู่ด้านหลังหลินเฟิงมาตลอด หลินโชวมองเขาด้วยความสงสัย
“ท่านปู่ สบายดีหรือเจ้าคะ”
“เอ้อ สบายดี เด็กดี เด็กดี”
ป๋อหนานจื่อลูบคลำตามตัวทั้งสองมือ แต่ไม่มีสิ่งใดติดมือ จึงได้แต่ตอบอย่างกระอักกระอ่วน
หลินเฟิงไม่อธิบายอะไร จูงมือหลินโชวเดินไปยังประตูห้องด้วยกัน
บ้านของหลินเฟิงยังคงเป็นเรือนหลังเล็กหลังเดิม เพียงแต่ปรับปรุงใหม่ ทั้งยังมีบ่าวหญิงเพิ่มขึ้นอีกหลายคน
เมื่อเดินมาถึงหน้าประตู หลินเฟิงก็โบกมือให้ป๋อหนานจื่อ
“เอาม้านั่งมาให้ท่านผู้เฒ่าป๋อนั่งพักตรงนี้สักครู่”
ความหมายก็คือไม่ต้องตามเข้าไปในห้อง
ป๋อหนานจื่อรู้ความ จึงหยุดฝีเท้าแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ที่บ่าวคนหนึ่งยกมาให้
หลินเฟิงจูงมือเล็ก ๆ ของหลินโชว ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องด้วยกัน
เรือนหลังนี้มีลานสองชั้น ด้านหน้าเป็นโถงรับแขก เมื่อเดินผ่านโถงไป ลานชั้นในด้านหลังก็เป็นห้องนอนของเจ้าของเรือน