สามแม่ทัพใหญ่แห่งทัพหลวงต้าเจิ้ง ได้แก่ ลั่วอวิ๋นเฟย ชิวเจี้ย และจิ่งเจาเหิง ต่างขมวดคิ้วเมื่อได้รับพระราชโองการจากจักรพรรดิจ้าวเจิง
พวกโจรสลัดเหล่านี้ชวนให้พวกเขารำคาญใจยิ่งนัก ทว่าบัดนี้กลับต้องร่วมมือกัน
หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ทั้งสามก็ถวายฎีกาแยกกันคนละฉบับ
ต่างแสดงความเห็นของตน
แต่สิ่งหนึ่งที่ทั้งสามเห็นพ้องต้องกันก็คือ หากหลินเฟิงไม่ปรากฏตัวอีก ทัพหลวงต้าเจิ้งจะเปิดฉากโจมตีทันที
จ้าวเจิงเองก็จนปัญญา บัดนี้ทำได้เพียงรอข่าวจากเจิ้นซี
ท่ามกลางความคาดหวังของทุกฝ่าย ในที่สุดเจิ้นซีก็ส่งข่าวที่ยังไม่แน่ชัดมาข่าวหนึ่ง
หลังจากได้รับบาดเจ็บสาหัส หลินเฟิงก็ไม่ปรากฏตัวอีกหลายวัน คล้ายว่าอาจสิ้นชีวิตแล้ว
ข่าวนี้แทบจะในเวลาเดียวกันก็แพร่ไปทั่วต้าจงและราชสำนักต้าเจิ้ง
แม่ทัพใหญ่ทั้งสามของทัพหลวงต้าเจิ้งยังคงลังเล เพราะข่าวยังไม่แน่ชัด
ทว่าอ๋องรุ่ยจ้าวซวิ่นกับอ๋องลู่จ้าวปิ่งซึ่งอยู่ในนครหลวง ต่างเห็นพ้องกันแล้ว ทั้งคู่เชื่อว่าเมื่อเชิญนักพรตเจินแห่งอารามอวี้เฉวียนลงมือ เรื่องนี้ย่อมสำเร็จแน่นอน ไม่มีทางผิดพลาด
เพราะพวกเขาต่างรู้ดีว่าอารามอวี้เฉวียนเป็นสถานที่เช่นไร และนักพรตเจินเป็นเซียนผู้มีความสามารถเช่นใด
ดังนั้น ขอเพียงนักพรตเจินหาตัวหลินเฟิงพบและลงมือทำร้ายเขา หลินเฟิงย่อมไม่มีทางรอด แทบไร้ข้อยกเว้น
ทั้งสองนัดหมายกันว่าจะเข้าวังไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทพร้อมกัน เพื่อขอให้แต่งตั้งหม่าปู้เซวียนเป็นถ่งหลิ่งทหารองครักษ์หลวงทันที และให้แม่ทัพใหญ่ทั้งสี่ จ้าวซั่ว จ้าวกุย จวีเฉาเยว่ และเว่ยหมิง คอยช่วยเหลือหม่าปู้เซวียน เข้าควบคุมทหารองครักษ์หลวงทั้งหมด
ค่ายองครักษ์ใกล้ชิดแห่งทหารองครักษ์หลวงจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มกำลัง หากผู้ใดไม่ยอมทำตามคำสั่ง ให้จับกุม ณ ที่นั้น ส่วนผู้ใดกล้าขัดขืน จงสังหารโดยไม่ละเว้น