เรื่องที่พวกเขามองออก ในฐานะผู้บำเพ็ญตนพวกเขาก็หาได้โง่เขลาไม่ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้บำเพ็ญตนที่มีขั้นสูงกว่าตนอย่างเห็นได้ชัด วิธีเดียวก็คือรีบจากไปก่อนที่อีกฝ่ายจะลงมือ
เดิมทีทุกคนต่างกระทำการอยู่ริมขอบกฎของสำนักเร้นกาย หากต่างฝ่ายต่างแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ทุกคนก็ยังพออยู่ร่วมกันได้
แต่เมื่อเป็นคู่ต่อสู้ ผู้บำเพ็ญตนขั้นต่ำกว่าย่อมมีทางเลือกที่ดีที่สุด คือไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
โฮโจ โนบุนาริหมดหนทางแล้ว หากการประลองครั้งนี้ดำเนินต่อไป การเจรจาสันติภาพระหว่างต้าเหอกับต้าเจิ้งย่อมต้องชดใช้เงินจำนวนไม่น้อย
เขาก้าวเร็ว ๆ เข้าไปกลางสนาม เมื่อเดินผ่านผู้ตัดสินซึ่งเป็นโจรสลัด ก็ส่งสัญญาณให้หยุดการแข่งขันทันที
การต่อสู้กลางสนามกำลังดุเดือด ผู้ตัดสินจึงยกมือทั้งสองข้างขึ้นทันที
“ยกนี้เสมอกัน ระงับการประลองไว้ชั่วคราว”
แม้จะรู้แล้วว่าหลินเฟิงไม่ธรรมดา พวกเขาก็ยังทำตัวกำเริบเสิบสาน ยึดกุมกฎเกณฑ์และขั้นตอนของการประลอง ตลอดจนการเจรจาสันติภาพทั้งหมดไว้ในมือ
นักสู้สองคนที่กำลังประมือกันในสนามต่างก็ปรารถนาให้หยุดลงเช่นกัน ต่างฝ่ายต่างทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้ กำลังกัดฟันสู้สุดกำลัง
จู่ ๆ เมื่อได้ยินคำสั่งให้หยุดประลอง ก็ประหนึ่งได้ฟังเสียงสวรรค์ ต่างถอยออกจากกัน หอบหายใจอย่างหนัก
โฮโจ โนบุนาริคลี่ยิ้ม “ทุกท่าน การประลองดำเนินไปแล้วสามยก ต้าเหอกับต้าเจิ้งต่างชนะฝ่ายละหนึ่งยก ส่วนยกที่สามเสมอกัน เพื่อคุ้มครองชีวิตของผู้ประลอง เมื่อได้รับอนุญาตจากแม่ทัพใหญ่โทกุงาวะ การประลองครั้งนี้จึงสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ ส่วนการเจรจาสันติภาพนั้น ทั้งสองฝ่ายควรดำเนินไปท่ามกลางบรรยากาศปรองดอง เพื่อให้บรรลุเป้าหมายที่เป็นประโยชน์สูงสุดแก่ทั้งสองฝ่าย ไม่ทราบว่าอัครมหาเสนาบดีเหมียวเห็นด้วยหรือไม่?”