เหอจืออู่หัวเราะอย่างขมขื่น
“หึ ๆ จะบอกว่าเต็มใจก็คงไม่ใช่ แต่ก็จนปัญญา ชีวิตเช่นนี้...ช่างยากลำบาก”
“พี่เหอมีทหารประจำเมืองอยู่ในมือหนึ่งหมื่น เหตุใดจึงไม่ยืนหยัดเพื่อชาวเมืองหลวงประจำแคว้นเล่า?”
ฉู่ซื่อเจี๋ยถามย้ำ
เหอจืออู่เบิกตา “ชาวบ้านเหล่านี้ต้องให้พวกเรายืนหยัดแทนด้วยหรือ มีพระแม่อยู่ก็เพียงพอแล้ว แต่ละคนราวกับถูกมารครอบงำ”
“ชีวิตชาวบ้านลำบากมามากพอแล้ว จึงได้แต่หลอกตัวเองให้ลืมทุกข์”
“ไม่ประกอบอาชีพสุจริต เอาแต่ทำเรื่องนอกรีต”
ฉู่ซื่อเจี๋ยหยั่งเชิง “พี่เหอ เคยคิดกลับคืนสู่ทางที่ถูกต้องหรือไม่?”
เหอจืออู่นิ่งงัน จ้องพิจารณาฉู่ซื่อเจี๋ย
“พี่ฉู่หมายความว่าอย่างไร?”
ฉู่ซื่อเจี๋ยขยับเข้าไปกระซิบข้างหู “บัดนี้ฝ่าบาททรงพระราชทานบรรดาศักดิ์ป๋อจงหย่วนแก่หลินเฟิง อีกทั้งคนผู้นี้ยังมีความสามารถปกครองแผ่นดิน พี่เหอมีอำนาจบัญชาการทหารเป็นทุนต่อรอง ยังจะกังวลว่าจะไม่ได้รับการชุบเลี้ยงอีกหรือ?”
เหอจืออู่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง “พี่ฉู่ เรื่องนี้คงมีแต่พวกพี่น้องเราที่ปิดประตูพูดกัน ข้าอยากกลับคืนสู่ทางที่ถูกต้อง ทว่าน่าเสียดายที่ข้ากับหลินเฟิงมีเรื่องบาดหมางกันอยู่ เกรงว่าเขาจะไม่ยอมรับข้า”
ฉู่ซื่อเจี๋ยส่ายหน้า “บัดนี้สมาคมผ้าโพกหัวดำทำเมืองหลวงประจำแคว้นปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด ส่วนเขตชิงสุ่ยปกครองอย่างผาสุก ชาวบ้านอยู่ดีกินดี เรื่องนี้พวกเราต่างเห็นกับตา หลินเฟิงเองก็กำลังคิดยึดเมืองหลวงประจำแคว้น รวมแผ่นดินเจิ้นซีให้เป็นหนึ่งเดียว หากพวกเราช่วยเสริมแรงอีกสักนิด ก็เป็นความชอบใหญ่หลวงแล้ว ยังต้องกังวลเรื่องอนาคตอีกหรือ?”
เหอจืออู่หัวเราะเย็นชา “พูดง่ายเสียจริง ใครจะกล้าเอาชีวิตไปเดิมพันกับอนาคตเช่นนี้?”