เมื่อเห็นว่าการบุกโจมตีอย่างรวดเร็วไม่ได้ผล เงาร่างในชุดดำทั้งหมดก็ถอยกลับไป ซ่อนตัวอยู่ในความมืด
เปลวไฟบนประตูและหน้าต่างไม้แกะสลักไร้ผู้ดับ ยิ่งลุกโหมแรงขึ้นเรื่อย ๆ ส่องสว่างไปทั่วบริเวณกว้างกว่าเดิม
ปู้หยุนถิงขยับร่างกายเล็กน้อย รู้สึกว่าไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน จากนั้นจึงกล่าวเสียงขรึม
“หน่วยหนึ่งบุกเข้าไป กำจัดโจรสลัดในตำหนัก หน่วยสองกับสามรับหน้าที่โจมตีโจรสลัดด้านนอกตำหนัก”
เมื่อได้รับคำสั่ง ทหารหน่วยรบพิเศษสิบกว่าคนก็ลุกขึ้น พุ่งไปยังประตูตำหนักใหญ่
ปู้หยุนถิงได้เวลาพักหายใจเล็กน้อย ภายใต้แสงไฟ เขาเก็บปืนสั้นของตนขึ้นมา บรรจุกระสุนแล้วเหน็บกลับไว้ที่เอว ก่อนยกปืนลูกซองขึ้นถือ คอยจับตาความเคลื่อนไหวบนชายคาตำหนักอย่างระแวดระวัง
เมื่อเห็นหน่วยหนึ่งบุกเข้าไปทางประตูตำหนัก ปู้หยุนถิงก็สั่งการทันที
“หน่วยสองกับสาม บุกเข้าไป หน่วยสี่กับห้าคอยคุ้มกันด้านหลัง”
ทหารหน่วยรบพิเศษอีกหลายสิบคนลุกขึ้น พุ่งไปยังประตูตำหนักใหญ่
เมื่อยังไม่มีเสียงปืนดังขึ้น ก็แสดงว่าไม่มีทหารโจรสลัดปรากฏตัวในตำหนัก
ปู้หยุนถิงลุกขึ้น กำลังจะโบกมือสั่งให้ทหารทุกหน่วยเข้าไปในตำหนักใหญ่ พลันได้ยินเสียงปืนดังมาจากด้านหลังไม่ไกล
เสียง “ปัง” ดังขึ้นอย่างฉับพลันและแตกต่างจากเสียงอื่น
ปู้หยุนถิงฟังออกว่า ในทั้งกองทัพมีปืนเพียงกระบอกเดียวที่ส่งเสียงเช่นนี้ได้
ปืนซุ่มยิงระยะไกลของเย่เหลียงไฉ
นี่คือการยิงปืนเตือนภัย คงมีหน่วยโจรสลัดกำลังมุ่งหน้ามาจากด้านหลังพวกเขา
“ไป เข้าตำหนักใหญ่!”
ปู้หยุนถิงตัดสินใจฉับไว นำทหารหน่วยสี่กับห้าพุ่งไปยังประตูตำหนักใหญ่