หลินเฟิงมองพระชายานัตสึโกะด้วยความประหลาดใจอยู่บ้าง
“ท่าทีของเจ้าผันเปลี่ยนรวดเร็วเกินไป ทำให้ข้าสงสัยยิ่งนัก”
“เซี่ยจื่อเพียงไม่อยากมองดูศัตรูยึดครองแผ่นดินต้าเหอของเรา ปล่อยให้ราษฎรต้าเหอต้องประสบหายนะ ขณะที่เซี่ยจื่อไร้กำลังช่วยเหลือ มิสู้เข้าสู่วัฏสงสารแต่เนิ่น ๆ จะได้ไม่ต้องทุกข์ทั้งกายและใจ”
พระชายานัตสึโกะกล่าวด้วยความเดือดดาลด้วยความชอบธรรม อกอวบสูงนูนกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
หลินเฟิงทอดถอนใจ “เฮ้อ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะทำให้พวกเจ้าสมปรารถนา บัดนี้จงประกาศแก่ตระกูลใหญ่ทั้งหลายในต้าเหอว่า ยามเที่ยงตรงอีกสามวัน ณ ลานกลางเมืองนครหลวง จะตัดศีรษะประจานพวกเจ้าทั้งสอง”
กล่าวจบ เขาก็โบกมือส่งสัญญาณให้ทหารองครักษ์นำจักรพรรดิคันบุนกับพระชายานัตสึโกะไปคุมขัง
พระชายานัตสึโกะสะบัดมือทหารองครักษ์ เชิดหน้าหมุนกายเดินลงไปชั้นล่าง
ส่วนจักรพรรดิคันบุนกลับอ่อนปวกเปียก ถูกทหารองครักษ์สองนายกึ่งประคองกึ่งหิ้วออกไป
เมื่อใกล้จะเดินพ้นศาลา จักรพรรดิคันบุนก็อดไม่ได้อีกต่อไป จึงตะโกนเสียงดังลั่น
“ช้าก่อน ช้าก่อน ข้าไม่ใช่จักรพรรดิ ข้าเป็นเพียงขันที พวกเจ้าจำคนผิดแล้ว...”
ได้ยินเสียงตะโกนเจือสะอื้นของเขา ทหารองครักษ์ทั้งสองก็ชะงักฝีเท้า พระชายานัตสึโกะเองก็หันกลับมาอย่างตะลึงงัน ก่อนจ้องเขม็งไปยังจักรพรรดิคันบุนผู้มีน้ำมูกน้ำตาเต็มใบหน้า
“ในฐานะจักรพรรดิต้าเหอ จะขลาดเขลาเช่นนี้ได้อย่างไร เพื่อราษฎรต้าเหอ ถึงคราวที่เจ้าต้องสละชีพอย่างองอาจแล้ว จงยืดอกให้ผึ่งผาย มีนัตสึโกะร่วมไปปรโลกกับฝ่าบาท ยังมีสิ่งใดไม่พอใจอีก”