จางเอินอี้กลับมาที่โต๊ะ ใช้นิ้วแตะน้ำชาแล้ววาดลงบนโต๊ะ
「สถานการณ์ของหยินโจวในวันนี้ คือขับเสือกลืนหมาป่า บัดนี้หมาป่าเห็นชัดว่าไม่อาจต้านทานพยัคฆ์ได้ ทว่าหลังจากนี้ พวกเรายังต้องเผชิญกับพยัคฆ์ที่ดุร้ายยิ่งกว่า」
อู๋เซิ่งลังเลก่อนเอ่ยว่า 「ใต้เท้าฝู่ถ่งจวิน พยัคฆ์ที่ท่านกล่าวถึงคือ...」
จางเอินอี้พยักหน้า 「ใช่แล้ว ใต้เท้าทั้งหลายเคยคิดหรือไม่ว่า หลังจากกองทัพซีเซี่ยถูกขับออกจากหยินโจวแล้ว สถานการณ์ในหยินโจวจะเป็นเช่นไร」
เหรินตัวลี่จี๋ไม่เข้าใจ 「ใต้เท้าฝู่ถ่งจวิน มิใช่ว่าพวกเราตกลงกับหลินเฟิงผู้นั้นไว้แล้วหรือว่า หยินโจวจะถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดินต้าจง ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์หลินเฟิงแห่งต้าจงกล่าวไว้ว่า จะคงตำแหน่งของพวกเราไว้ และรักษาสภาพการปกครองของหยินโจวเช่นเดิม」
จางเอินอี้ส่ายหน้า 「แม่ทัพใหญ่เหรินตัวลี่จี๋ ท่านคิดเรื่องนี้ง่ายเกินไปแล้ว คงตำแหน่งของพวกเราไว้หรือ แล้วหลินเฟิงผู้นั้นเคยกล่าวหรือไม่ว่าจะคงไว้นานเพียงใด」
「เรื่องนี้เขาไม่ได้กล่าวไว้ แต่...」
「แต่อะไรเล่า? ไม่ใช่ว่าขุนนางใต้บังคับบัญชาของเขาอยากปลดก็ปลด อยากสังหารก็สังหารหรอกหรือ」
เหรินตัวลี่จี๋ขมวดคิ้ว 「ใต้เท้าฝู่ถ่งจวิน เรื่องคงไม่ร้ายแรงถึงเพียงนั้นกระมัง」
「ย่อมไม่ร้ายแรงถึงเพียงนั้นจริง ทว่ามีเงื่อนไขข้อหนึ่ง」
「เงื่อนไขใด」
「พวกเราต้องเชื่อฟังโดยดี」
หลี่จี้ผิงครุ่นคิดอยู่นาน 「เอินอี้ ตอนนั้นเจ้าก็อยู่ในที่ประชุมและเห็นชอบวิธีการของหลินเฟิง เหตุใดบัดนี้จึงกลับคัดค้านเล่า」
จางเอินอี้โบกมือ 「เวลานั้นสถานการณ์คับขันของหยินโจวยิ่งเลวร้ายลง การตอบรับหลินเฟิงนับเป็นทางเลือกที่จำใจ ใต้เท้าทั้งหลายเคยได้ยินหรือไม่ว่าสภาพการปกครองของต้าจงเป็นเช่นไร นโยบายเอื้อประโยชน์แก่ราษฎรเป็นเช่นไร」