“องค์ชาย ผลแพ้ชนะของศึกนี้เกี่ยวพันกับความปลอดภัยของนครหลวงหากพ่ายแพ้ ข้าน้อยก็หมดหนทางแล้ว ถึงเวลานั้นขอองค์ชายช่วยกราบทูลขอพระราชทานอภัยต่อเบื้องพระพักตร์ฝ่าบาทด้วยเถิด”
นากามูระ เรียวมีสีหน้าเศร้าหมอง
หลังจากขบคิดอยู่หลายวัน ในที่สุดเขาก็คิดหาวิธีนี้ออกมา หากยังไม่ได้ผล เขาคงทำได้เพียงลาออกเพื่อรับผิด และยินดีรับโทษ
“วางใจเถิด ถ่งหลิ่งนากามูระ เจ้าและข้าอยู่ในราชสำนักมาหลายปี ย่อมรู้จักนิสัยใจคอกันดี จงเร่งดำเนินแผนการรบเถิด ฝ่าบาทรอช้าไม่ได้แล้ว”
นากามูระ เรียวยิ้มขื่น “โล่หนาหนักเหล่านี้ทำขึ้นได้ยากยิ่ง พรุ่งนี้เช้าจะจัดเตรียมได้หนึ่งชุด เริ่มโจมตีจากประตูทิศตะวันออกของเมืองหลวง”
“โจมตีเพียงประตูเดียวหรือ?”
“พ่ะย่ะค่ะ ขอเพียงเปิดทางผ่านประตูเมืองได้สักแห่ง ก็อาจทำให้เหล่าท่านอ๋องเฒ่าหุบปากได้”
อ๋องไทกิจิยกมือชี้ขึ้นไปเบื้องบน
“ลูกกลมบินได้เหล่านั้น มีวิธีป้องกันและตอบโต้หรือไม่?”
นากามูระ เรียวส่ายหน้าอย่างหดหู่
“ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ พวกมันบินสูงเกินไป ไม่มีอาวุธใดโจมตีถึง”
อ๋องไทกิจิกล่าวอย่างเคียดแค้น “ของพวกนี้ช่างน่าชิงชังนัก ไม่เพียงบินไปบินมา แต่ยังส่งผลต่อความสงบเรียบร้อยในเมืองอย่างยิ่ง จิตใจผู้คนแทบถูกพวกมันระเบิดจนแตกกระเจิงแล้ว”
“เคราะห์ดีที่มีลูกกลมเพียงสามลูก หากมีมากกว่านี้อีกสักหลายลูก เกรงว่าในเมืองคงพังทลายไปแล้ว”
“จงประคองขวัญกำลังพล เพิ่มรางวัลให้หนักมือ พยายามเอาชนะศึกนี้ให้จงได้”
อ๋องไทกิจิเอ่ยให้กำลังใจ
“ขอยืมพระดำรัสเป็นมงคลพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้”