ซือถูกู้เห็นหลี่จี้เชียนไม่กล่าววาจา จึงจำต้องเอ่ยต่อ
“ฝ่าบาทอาจมีพระบัญชาให้หลี่จี้เจ้า ถ่งหลิ่งกองทัพหยินโจว แบ่งกำลังไปปราบกองทัพเจิ้นซี แล้วค่อยหันกลับมาล้อมเมืองหยินโจว เช่นนี้ไม่เพียงรักษาความสงบในราชสำนักไว้ได้ ทั้งยังไม่กระทบต่อการยึดหยินโจว เพียงแต่ต้องยืดเวลาออกไปอีกสักหน่อยพ่ะย่ะค่ะ”
อกของหลี่จี้เชียนที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงค่อย ๆ สงบลง เขารู้ดีว่าตนเพิ่งขึ้นครองราชย์ บัดนี้กำลังส่งกองทัพไปปราบเหล่าเจ้าเมืองที่ไม่ยอมสวามิภักดิ์ทั่วทุกสารทิศ ในราชสำนักจึงเหลือกำลังพลไม่มากนักจริง ๆ
หากฝืนระดมทหาร ย่อมทำให้นครหลวงว่างเปล่า ส่งผลให้ราชสำนักที่ยังตั้งมั่นไม่เต็มที่ต้องสั่นคลอนอีกครั้ง
“คำของอัครมหาเสนาบดีมีเหตุผลยิ่ง จงร่างพระราชโองการเดี๋ยวนี้ ให้หลี่จี้เจ้าโยกกำลังทหารจำนวนมากไปโจมตีกองทัพเจิ้นซี สยบความกำเริบเสิบสานของพวกมันให้ราบคาบ”
“กระหม่อมรับพระบัญชา”
ซือถูกู้ค้อมกายรับพระบัญชา ทว่ามิได้ถอยออกไป กลับก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว
“ฝ่าบาท กระหม่อมยังมีเรื่องจะกราบทูลอีกประการ”
“ว่ามา”
“ได้ยินมาว่า ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งต้าจง หลินเฟิง หายสาบสูญไปอย่างกะทันหันระหว่างเดินทัพไกลกลับจากต้าเหอ บัดนี้ผ่านมาร่วมเดือนแล้ว ไม่พบทั้งคนเป็นและศพพ่ะย่ะค่ะ”
“อ้อ เจ้าอยากกล่าวสิ่งใด?”
“ฝ่าบาท ได้ยินว่าราชสำนักต้าจงสร้างขึ้นใหม่แล้ว จักรพรรดิต้าจง จ้าวฉุน เสด็จเข้าประทับในพระราชวังหลวง และทรงรับช่วงกิจการราชสำนักต้าจงไว้ในพระหัตถ์ ทั้งยังกลับมาควบคุมอำนาจสำคัญของต้าจงอีกครั้ง มิสู้พวกเราดำเนินการสองขั้นตอนพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่จี้เชียนขมวดคิ้วมองซือถูกู้ “สองขั้นตอนใด?”
“ขั้นแรก มีพระบัญชาให้หลี่จี้เจ้า ถ่งหลิ่งกองทัพหยินโจว ระดมทหารปราบกองทัพเจิ้นซีที่รุกล้ำชายแดนของเรา ขั้นที่สอง ฝ่าบาททรงมีพระราชสาส์น มอบผลประโยชน์ก้อนโต ขอให้จักรพรรดิต้าจง จ้าวฉุน มีพระราชโองการควบคุมการกระทำของกองทัพเจิ้นซี รับรองให้สองแคว้นอยู่ร่วมกันอย่างสงบฉันมิตรพ่ะย่ะค่ะ”