ซูเฉวียนร้องเสียงหลง “นายท่าน ท่านจะสวมเสื้อผ้าของเขาหรือ?”
“อย่าพูดมาก มิฉะนั้นคนจะจับพิรุธได้”
ซูเฉวียนอ้าปากค้างอยู่นาน ก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในห้องด้านใน
แม้เขาจะเป็นองครักษ์ของซูเฉียน แต่ในใจกลับต่อต้านเสื้อผ้าชุดนี้อย่างยิ่ง
ไม่ต้องพูดถึงว่ามันถูกถอดมาจากศพ ต่อให้ชายชราคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ เสื้อผ้าบนกายก็ยังส่งกลิ่นเน่าเหม็นมาแต่ไกล
ยามนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญของการหลบหนี จำต้องอดทนเท่านั้น
ซูเฉวียนบีบจมูก ก่อนถอดเสื้อผ้าจากร่างชายชรา
เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ส่งกลิ่นเหม็น ทั้งยังชวนให้รู้สึกถึงกลิ่นอายแห่งความตาย
ซูเฉียนกลับไม่ลังเล ถอดเสื้อผ้าของตนออก แล้วยื่นมือรับเสื้อผ้าขาดวิ่นมาสวม
จากนั้นใช้ฝุ่นป้ายใบหน้าสองสามครั้ง ปล่อยผมให้สยาย แล้วรวบไว้อย่างยุ่งเหยิงอีกครา
“ซูเฉวียน เราสองคนแยกกันไป นอกเมืองไปสามสิบลี้มีหมู่บ้านเซียงซู่ จำได้หรือไม่?”
ซูเฉวียนพยักหน้ารัว “จำได้ขอรับ จำได้ นายท่าน”
“อืม ไปพบกันที่นั่น”
เมื่อวางแผนกันเรียบร้อย ซูเฉียนก็ไม่กล่าวมากความอีก หันหลังออกจากห้องไป
ซูเฉียนเก็บกิ่งไม้จากมุมหนึ่งของลานบ้าน หักแต่งให้กลายเป็นไม้เท้า
พอออกจากปากตรอก เขาก็ใช้ไม้เท้าค้ำกาย เดินโซเซไปยังประตูเมือง
ที่ซ่อนของพวกเขาอยู่ไม่ไกลจากประตูเมือง
เมื่อซูเฉียนมาถึงประตูเมือง ก็เห็นชาวบ้านมากมายกำลังเดินออกนอกเมือง จึงรู้สึกอุ่นใจขึ้นไม่น้อย
ซูเฉียนเดินตามหลังชาวบ้านกลุ่มหนึ่ง ค่อยๆ ขยับออกไปทีละก้าว
ประตูเมืองสูงใหญ่ตรงหน้า ในวันวานเขาขี่ม้าเข้าออก ไม่จำเป็นต้องเหลียวมองทหารที่เฝ้าประตูด้วยซ้ำ